Wednesday, 29 July 2009

Hockeybenen

Het is weer zover, in navolging van Marc die in Perth is gaan hockeyen en er helemaal niets van kan zei ie zelf, zit ik ook weer eens in een hockeyteam. Lang leve het nieuwe werk met nieuwe collega's die graag nieuwe mensen in hun team erbij hebben!!

Vanavond voor het eerst getraind, en ik ben erg blij dat ik af en toe hier nog wat over de town belt (= door het bos, heeft niks met een vuilnisbelt te maken wat ik aanvankelijk dacht) omhoog en omlaag heb hardgelopen, want dat hockeyen is een aanslag op je conditie. Sprinten en nog eens sprinten!

Dit is nu mn derde club hier in NZ, en weer kan ik nieuwe sokken kopen, want ik heb nu een wit en een groen paar, maar voor as zondag (wedstrijd) heb ik blauwe nodig :-) Gelukkig hebben ze allemaal een zwart rokje, en het bijpassende wilde t-shirt krijg ik erbij - die krijg je normaal gesproken van de club te leen.

Verder alles op het werk goed, vermaak me prima, moet binnenkort een paar late diensten met de politie meedraaien en zelf wilde ik ook graag een paar dagen samen met een intel-team werken op het bureau in Wton, wat allemaal geregeld wordt.

En laatst zijn Age en ik een weekend naar Nelson geweest, leuk appartementje in Mapua aan het water. Koud dat het was! Veel kouder dan in Wton. Wel prachtig weer, maar ijzig! Mooi ook dat je dan op het strand loopt en om je heen de bergen sneeuw hebben.
Liepen we op het strand, vond ik dat ik zo'n koude nek had en kom ik er achter dat ik mn sjaal kwijt ben. Waarschijnlijk in het vliegtuig laten liggen op de heenweg op zaterdag. Mijn leuke sjaal die iedereen erg mooi vindt! De volgende dag, toen we weer terug gingen, gevraagd bij de balie op de airport, duikt er een dame een kast in en zegt 'deze sjaal'? Blij als een kind!
'That's what I love about New Zealand', zei Catherine, mn manager, toen ik dit haar vertelde. Geweldig, niet?

Friday, 17 July 2009

Examentijd!!

Example 1)










Example 2)






















Example 3)


















Example 4)







Example 5)






















Example 6)







Example 7)

Thursday, 16 July 2009

Aardbeving

Ja, wij hebben bijna hevigste aardbeving ooit gemeten hier in NZ gevoeld. En met 'wij' bedoel ik 'Age'. Ik was zo verdiept in mn tv-serie dat ik niks heb gemerkt. Maar Age, in z'n grote paarse stoel naast me, riep ineens 'aardbeving!!'. Z'n hele stoel ging heen en weer zei ie. Nou zat ik toevallig in zo'n zelfde stoel een halve meter verderop in de kamer, maar aan mij is de beving dus voorbij gegaan. Het epicentrum lag in Fiordland, ver onderin het Zuid-Eiland. Een collega van mij had 'm ook duidelijk meegemaakt en is onder een deurpost gaan staan in huis, wat Regel 1 is bij aardbevingen: dat of onder een tafel kruipen.

Dan zijn er weer eens wat wandelaars verdwenen, verdwaald en omgekomen, onder wie de CEO van het Te Papa museum. Die was wezen wandelen in de Tararua's (de heuvelrug tussen Wellington en de Wairarapa) en waarschijnlijk door onbestendig weer overvallen (er ligt op dit moment 1.5m sneeuw bovenop de Tararua's), hoewel hij een ervaren tramper was. En uiteindelijk op 1km van een hut blijven steken.

Verder is de Swineflu nog stevig aanwezig hier in NZ en met name in Wton; we zaten erop te wachten wanneer de eerste bekende door Swineflu geveld zou worden en dat is nu gebeurd, een collega van Age. Bij mij op het werk had er ook al iemand rondgelopen die achteraf Swineflu bleek te hebben 2 weken geleden. We houden onze fingers crossed, maar het blijft winter + het griepseizoen, dus overal hoesten, niezen en rochelen mensen wat af. Met het grote verschil dat mensen die in het openbaar hoesten, niezen en rochelen vreselijk verstoord worden aangekeken, ik zou haast zeggen: nog net niet worden gelynched. Is dat in NL ook zo?

Monday, 13 July 2009

In een notedop

Hier wat observaties en ervaringen van afgelopen week:
  • heerlijk gegeten met z'n 5-en bij Jane, een tennis-kennis. Het was een farewell etentje voor Louise, ook een tennis-kennis, die een jaar in haar eentje naar een oliestaat gaat in de woestijn om daar te werken als verpleegkundige. Erg dapper van haar, en ze heeft ons haar eerste lange gewaad met sluier al gedemonstreerd. Leuk was vooral dat Jane d'r grootste hobby koken is, dus alles was heerlijk vers en met liefde bereid. We hebben gesmuld.

  • op zaterdag kwam een collega van MSD met haar man bij ons eten. Mijn self-saucing chocolate pudding was niet weg te krijgen, maar gelukkig had Leah een zelfgemaakte Z-Afrikaanse 'Melktaart' meegenomen, dus toch nog een luxe dessert!

  • op zondag op babybezoek bij Andy, een collega van Age, en Arzu. De baby was alweer ruim 6 maanden en vond ons machtig interessant.

  • Age had vandaag z'n eerste vrije maandag. Het luxepoppetje werkt tegenwoordig in een ritme van 5 dagen / 4 dagen, iets wat hier zeer excentriek is. Ik had het ook voorgesteld bij de Politie, maar dat kon echt niet, nee wat dacht ik wel, in zo'n nieuwe functie. Maar blijkbaar heeft mijn manager er toch over nagedacht, want ze had er zelf eigenlijk ook wel trek in :-)

  • En morgen een cursusdag 'Crime Science', wat onderdeel is van een cursus voor onze intelligence staff. Best leuk, maar het begint al om 8 uur 's ochtends, zoals alle cursussen!

  • En mijn Nederlandse collega, nu 6 jaar in NZ, die naast me zit op de verdieping met collega's die nog wachten op hun security clearance, vroeg aan mij of ik wist wie Geert Wilders was. Die stond zo vaak in de krant vond ie.

Wednesday, 8 July 2009

Kleine rectificatie

Nu ik wat bekender ben met de politieterminologie is het mij duidelijk dat ik niet bij de recherche werk, zoals ik eerder had aangegeven. Nee, het is de inlichtingendienst.

Ja, het valt niet mee, ik kon ook de investigation-vaardigheden niet terugvinden in ons curriculum, zoals sporen-onderzoek, bloedspettergedoe, moordonderzoek, crime scene investigation, etc. Niet zo raar want dat doen wij dus ook helemaal niet. Nee, wij leiden onder meer analysts op om aan informatie, verzameld door collators, betekenis te geven en zo toekomstige criminele activiteiten te kunnen voorspellen.
Alles bij ons draait dus om informatie, op het gebied van drugs, violence, family violence, gangs, financial crime, alcohol, terrorisme, counterterrorisme, etc.

Zo, dan zijn jullie maar weer helemaal op de hoogte.

Wednesday, 1 July 2009

Mijn eerste werkdag

Ja, ik had weer eens een eerste werkdag. Die vooral in het teken stond van de security protocollen. Gelukkig heb ik al eens bij de politie gewerkt, hoewel in NL de security niks voorstelde bij het beleid hier.
Ik kwam dus vanochtend bij het gebouw aan. Eerst intekenen bij de concierge en dan krijg je een bezoekerspas. Daar kun je verder niks mee, maar men kan wel zien dat je legaal in het gebouw bent. Mijn nieuwe manager, Catherine, kwam me ophalen en daar zat ik de hele dag min of meer aan vastgeklonken. De verdieping waar mijn team op werkt is een vloer waar je zonder begeleiding alleen op mag met de juiste security clearance. Daarom heb ik 2 bureaus en 2 computers op 2 verschillende verdiepingen. Een deel van de minder secure verdieping is ingericht als een soort van doorsluiskantoor: hier zitten de mensen van wie de security clearance nog niet klaar is. En daar mag je je wel zelfstandig bewegen.

Dan kreeg ik nog een liftpas / algemene deurenpas, er moest een foto gemaakt worden voor mijn ID-pas die je altijd om moet hebben en tenslotte kreeg ik mijn security card ook + pincode, waarmee ik de verdiepingen ook echt op kan. Het is een ding om met de lift te kunnen, maar zonder security card + pin kom je niet verder.

Bij binnenkomst moet eerst de mobiele telefoon uit en in een kluisje, die mag niet aanstaan in het gebouw, want kwaadwillenden kunnen er op afstand software opzetten en jouw telefoon ineens gaan gebruiken om gesprekken oid op te nemen. Ja, je verzint het niet. Internettoegang moet speciaal aangevraagd worden, daar zitten ook toegangsniveaus in, software downloaden kan niet zomaar en een USB-stick gebruiken kan al helemaal niet - of het moet er een zijn door het bureau uitgegeven en beveiligd.

En nu en dan hoorde ik een geluid dat op een deurbel leek, a la big ben, en dat geeft aan dat er visitors op de vloer zijn zonder clearance, waarbij je, als je aan classified informatie werkt, geacht wordt dit op te bergen tot de visitor weer weg is. Op sommige verdiepingen is dit een blauw zwaailicht, waar velen koppijn van kregen en dus hier en daar vervangen door een melodieuze deurbel. Ook dat verzin je niet.

Verder is er op beide verdiepingen een clear desk policy, wat betekent dat er niks op je bureau mag liggen en alles waar je mee aan het werk bent moet achter slot en grendel. En omdat ik 2 bureaus heb betekent dat 2 sleutels erbij van ladekastjes... Ik lijk wel een gevangenisbewaarder met al die rinkelende dingen om de nek. Mocht er nou een aardbeving zijn ofzo, is mij verteld, en we moeten het gebouw ontruimen, dan graag eerst dat waar je mee aan het werk was in de la stoppen en die op slot doen voordat je het gebouw uitrent.

Nu heb ik vandaag geleerd dat de Politie dit allemaal niet zelf heeft verzonnen, maar dat dit internationale veiligheidsstandaarden zijn, en alleen als die nagekomen worden dan zijn bepaalde organisaties bereid gevoelige informatie te delen. Een convenant met de UK, US, Australie en NZ.

Mijn security clearance zal nog op zich laten wachten en waarschijnlijk krijg ik ook niet de top-level clearance die nodig is, want ik ben gewoon nog niet lang genoeg hier in NZ en ook geen NZ's staatsburger. Maar mijn manager en haar manager gaan wel proberen om mij op de top secret vloer te krijgen, want het werkt wat onhandig om als enige van het team een verdieping lager te zitten!