Wednesday, 27 May 2009

Raadselachtig bezoek

Age had vandaag een raadselachtig berichtje op z'n mobiel: er is een dame onderweg van Taupo naar Wellington en wil graag even hallo zeggen en wat spullen achterlaten.

??????

Wie is dit? Erger nog: we herkennen de stem niet en kunnen de naam van onze bezoeker ook niet verstaan. Iemand hier in de audience die een bezoeker op ons af heeft gestuurd, maar ons vergeten heeft te vertellen???

Een mysterie!

Sunday, 24 May 2009

De oren waaien je van de kop af!



14 meter hoge golven in Cook Strait
flights disrupted, ferries varen niet
veeeeeeeeel regen - horizontaal

Een meeuw die bijna door mn zijraampje naar binnen vloog
loeiende wind
En dat al bijna een week!
Op het filmpje zie je helaas niet echt de regen die horizontaal langs komt, maar het idee is er.

video

Een heel verschil met vorige week... toen waaide het ook knettershard, alleen dan uit het Noorden.

video

Tuesday, 19 May 2009

Ik sta 's ochtends op en dan...

Stukje town belt - mooi bos gelijk achter ons huis


Ja ik dacht laat ik ook eens iets over m'n huidige werk vertellen....Om kwart over zeven 's ochtends gaat de wekker en dan jump ik uit bed. Hup onder de douche, ontbijten en tussen 8 en half 9 de deur uit, naar de bushalte. Die is hier gelijk om de hoek, wat heel erg handig is. Ik tover dan mijn rode Snapper Card tevoorschijn en stap op de bus.

Met de bus reizen is hier is trouwens een echte eye-opener. Keurig in een rijtje wachten we op onze beurt tot we kunnen instappen. De meeste mensen groeten de buschauffeur vriendelijk - die overigens meestal niets terugzegt - en bij het uitstappen brult men 'thank you driver' door de bus. Iets wat Age onzin vindt want die kerel wordt ervoor betaald zegt ie. Er is 1 chauffeur die altijd geweldig cheerful is en ook de haltes afroept. Deze meneer had laatst op z'n dashboard een hele selectie aan newspapers and magazines liggen die je kon lenen om te lezen!
Het is trouwens wel meestal staan in de bus, er gaan genoeg bussen, maar er zijn nogal veel mensen die er gebruik van maken. De bussen zijn grotendeels splinternieuw, net als in NL geel, en trolleys bovendien - gemaakt in de fabriek waar Jacob nu werkt, in Christchurch. Daar moet ik nu altijd aan denken.
Zivaaaa

Na dag 1 op mn werk had ik al door dat het niks voor mij is om het hele stuk met de bus te gaan: ik rol dan van mn bed zo de bus in, stap uit bijna aan m'n bureau en slaap verder op m'n bureaustoel. Ik zou het hele stuk van huis naar werk ook kunnen wandelen, ware het niet dat de town belt ertussen zit. Dit is een stadsbos op een steile heuvel en niet geschikt om in je nette kantoorkledij of 's avonds in het donker doorheen te banjeren. Mijn beginhalte is tevens bij de ingang van de bustunnel door de town belt, dus zodra je daar doorheen bent zou ik kunnen uitstappen om verder te gaan wandelen. En dat is dan ook wat ik zo'n beetje doe.

Afhankelijk van het weer loop ik of via de waterfront of door de winkelstraten (want door alle overkappingen loop je daar droog als het regent) in een klein half uur naar hartje CBD. Vaak is dat trouwens ook net zo snel als met de bus. Op Lambton Quay duik ik een kantoorgebouw in met als enig doel de lift te nemen naar de Terrace. Er is nogal een hoogteverschil tussen deze twee straten, en veel kantoorflats en hotels worden gebruikt door voetgangers om met liften van de ene naar de andere straat te komen zonder zelf te hoeven klauteren.

Een paddestoel, yeah

En dan ben ik waar ik zijn moet. Security pass tevoorschijn, weer een lift in, nog een beetje hoger - toch zit ik maar op de 4e verdieping trouwens. En dan kan ik eindelijk mijn zonnige collega's goeiemorgen wensen! Nou ja, eindelijk. Uit en thuis duurt ongeveer een half uur.

Age in Scorching Bay met veel wind after a nice breakfast

Ik dacht dus ik zal iets over mn werk schrijven, maar het verhaal wordt toch wat langer dan gepland ben ik bang.
In het kort dan maar m'n werk:
  • Ik heb een opleidingstraject in elkaar geknutseld voor Supervisors van Child, Youth and Family.
  • Ze zijn erg blij met mijn werk, wat heel leuk is.
  • Ik heb +/- 12 collega's op locatie zitten, allemaal in dezelfde ruimte, waarvan 1 jongeman. Deze man is de held van het team, want hij wou altijd liever chef worden. Dus de taarten en cakes vliegen ons om de oren.
  • De helft van het team is Maori / Pacific Islander, verder werk ik zelf veel met een Zuid-Afrikaanse (wij kunnen elkaar verstaan, dus soms krijg ik een Afrikaans mailtje en stuur ik een Nederlandse terug), er zitten een paar Kiwi's, 2 Chinezen en ook een Australische. Er wordt veeeeel gelachen en ik ben zelf al meerdere malen onder de tafel verdwenen van het lachen - vooral omdat alle Maori / Pacific Islander collega's geweldig rond zijn, enorme families hebben en altijd wel wat beleven waar ze bijzonder smakelijk over kunnen vertellen.
  • Toen ik net begon met werk hier werd mij verteld door de recruitment agency dat mijn manager een Finse was. Ik dus op zoek naar een lange blonde, blijkt ze Maori te zijn, met alle bijbehorende onderarm-tatoos, getrouwd met een Finse man. Die combinatie kende ik nog niet :-)
Volle maan vanuit huis

Saturday, 9 May 2009

Natte Sponsortocht

Vrijdagochtend, kwart voor zeven opstaan om vervolgens de regen met bakken uit de hemel te horen vallen... Precies om die reden was de tocht ook al vervroegd: de ergste regen werd verwacht in de middag. Er werd zelfs gesproken over afgelasten, wat een interessant situatie op zou leveren voor de al geïnde donaties.
Na het douchen toch maar even de telefoon checken alwaar een bericht wachtte van Louise, ook een van de deelnemers. 'Of ik al iets gehoord had over een mogelijk niet doorgaan?'. Maar nee, ook niets op de email. Dus dan zit er niks anders op, he?

De avond van te voren al de auto zoveel mogelijk ingeladen, maar dan nog weet ik het altijd te presteren om bijna te laat te komen. Gelukkig is het bijna anderhalf uur rijden naar Martinborough, dus dat geeft je ook voldoende afstand om wat tijd in te halen. En uiteraard was ik lang niet de laatste. De briefing was om half tien, maar terwijl de eersten vertrokken (de snelsten) arriveerden er nog steeds mensen. Die dan soms noodgedwongen met een andere groep mee moesten dan ze in gedachten hadden.

From 200905 On Yer Bike MetService


Onze 'moderate 80' groep vertrok rond kwart voor tien met een man of twaalf. Naast onze groep was er een 'snelle 80', maar ook groepen voor 50 en 30 km. Al met al zo'n 40 man op de fiets - en één tandem. De tandem ging met de 'snelle 80' mee.
De rit vertrok vanaf de Square in Martinborough richting Featherston. De eerste fietser met lekke band kwamen we al voorbij voor Featherston, in de eerste 20km. Net na Featherston kreeg iemand uit onze groep ook een lekke band. Omdat sommigen daar kennelijk niet op kunnen wachten waren we daarna nog met z'n vijven in een groepje.
Gelukkig klikte dat heel goed en zo zijn we verder gegaan.

From 200905 On Yer Bike MetService


Vanaf Featherston rij je langs de Western Lake Road, onder de heuvels van de Rimutakas. Daar was het dan ook nat. Heel nat. Gelukkig had ik voldoende kleren aan en bleef ik zelf wel warm. Alleen de voeten, die voel je op een gegeven moment niet meer... zo koud en nat.
Net voor het 50km punt, wat ook een wisselpunt was, keerden we onze rug naar de bergen toe, waarna het weer ook zienderogen opknapte. Na een paar hagelstenen werd het dan toch droog. Niet dat je voeten dan nog weer warm worden.

From 200905 On Yer Bike MetService


Bij 62km stond Martinborough voor het eerst weer op de borden, waar een aantal van ons toch wel blij van werd: bij 50km had je nog de optie om te stoppen, maar nu moest je door tot het eind. Dat eind kwam voor één uit onze groep net wat te laat: de hongerklop sloeg toe. Ik ken het gevoel maar al te goed, en het houdt dan ook echt op. De laatste vijf kilometer ging niet bijster hard meer, maar we zijn wel met z'n vijven aangekomen. 3 uur en 8 minuten (exclusief lekke band).

Snel van kleren veranderd, zonder te douchen, en de pub in! Bier, frites en patoto wedges - en natuurlijk een warm haardvuur!
Ondanks het weer gingen er al stemmen op om dit een jaarlijks evenement te maken. In plaats van in mei werd wel gesuggereerd om het dan vooral in maart te doen: voor een betere garantie op mooi weer.

Ondanks het weer was het een mooi evenement. Leuk om je collega's op de fiets te zien. En toch ook wel trots dat ik eigenlijk zonder te trainen redelijk makkelijk bij de finish kwam! Ook dankzij de fiets die zich prima hield. En natuurlijk die donaties in het achterhoofd die maken dat je wel moet finishen! Nogmaals dank allemaal!

Voor meer foto's, gemaakt door de officiële fotograaf en collega, Neil Gordon: 200905 On Yer Bike MetService

--Age

Thursday, 7 May 2009

't Is zover!

Morgen is het zover: de fietstocht rond Lake Wairarapa.
Iedereen die gedoneerd heeft: hartelijk dank! Deze sponsortocht heeft al veel meer opgebracht dan ik had durven dromen. Ik zal er hard voor fietsen!

Het weer ziet er niet best uit. De start is zelfs vervroegd om het ergste weer voor te zijn. 's Middags schijnt het nog slechter te worden. En de bbq achteraf is verruild voor een bezoek aan de pub...

Later meer.

--Age

Monday, 4 May 2009

De Peer

Van Anne, die ons samen met Wanda bezocht, hadden we een aantal peertjes gekregen! We hebben ze afgelopen week gestoofd en Evelijn had 'nog nooit zulke lekkere stoofpeertjes gehad'.
Deze week nam ze een van de overgebleven peren mee naar het werk. Als 'handpeer'. Zich niet realiserend dat een peer al 'stoof-' of 'handpeer' is terwijl ie aan de boom groeit. Dat was dan ook geen succes ;-)

Friday, 1 May 2009

Van draaiorgels enzo

Wij dachten kom laten we eens op de ambassade kijken bij de koninginnedagborrel. Afgesproken met Saskia en Tristan, zodat we daar niet alleen zouden staan te kijken. Ook hun vrienden Kim en Jasper, zouden komen, dus met 6 man sterk durften we wel.
Nou helaas lag Saskia varkensgrieperig in bed, dus toen waren we nog maar met 5. In ieder geval, om een lang verhaal kort te maken, hier de hoogtepunten:


  • Zeeen van grijs haar.
  • een draaiorgel bij de deur en iemand die nauwelijks Nederlands meer sprak met een centenbakje die rondging. Mijn directe familie heeft nu meteen een erg goed beeld van hoe leuk ik dit evenement gevonden moet hebben.
  • zeer bedreigend dat iedereen om je heen ineens kan verstaan wat je zegt.
  • er moeten zeker wel 400 man geweest zijn op die borrel.
  • bij de ingang moest je een man en een vrouw een hand geven, maar we hadden geen idee wie dat waren. Later bleek dat de vrouw de ambassadeur was, maar de man in opgetuigd uniform bleef een raadsel.
  • toch ook nog best wel wat dertigers, maar die komen echt volgend jaar niet nog een keer.
  • een toespraak op brugklasniveau van de Ambassadeur. Sloeg echt helemaal nergens op, over je paspoort verlengen enzo.
  • een opgegraven muzakband.
  • haring - leidde zelfs tot wat lichte opstootjes, doordat diverse walrussen op de obers met schalen haring afvlogen.
  • samen het wilhelmus zingen. De reden waarom de jongeren volgend jaar niet meer terugkomen.
  • al die ouwe mensen kenden elkaar - veel mannen in dezelfde pakken, met pinnetjes op revers. Ons kent ons om het zo maar te zeggen.
  • we keken dus onze ogen uit, dat snap je wel.
  • en nou had ik zo'n zin in bitterballen, maar die waren er niet, helaas.

Waarom ik dit nou zo tenenkrommend vond? Ik denk dat men zich niet realiseert dat onze generatie zichzelf als 'international citizens' beschouwt - tenminste dat is zoals ik mezelf zie, dus ik praat gelijk maar voor alle andere immigranten, en geen behoefte heb aan ouwe meuk, tradities en klompendans. Graag had ik bijvoorbeeld de burgemeester van Wellington daar gehad, met haar inzichten over de bijdrage van emigranten / Nederlanders aan Wton/NZ. Of een paar Nederlanders die hier bijzondere dingen gedaan hebben en daar iets over zeggen. Of innovatieve ontwikkelingen die plaatsvinden in Nederland. Ook een mogelijkheid om wat contacten op te doen zou wel leuk geweest zijn, maar een zaal met 400 man is daarvoor wat overwhelming.

Een gemiste kans!