Thursday, 28 August 2008

Saturday, 23 August 2008

Goud, Zilver en Brons

We blijven even in Olympische sferen, want we hebben vandaag sportief gezien goed gepresteerd. Age heeft de dag besteed aan de clubkampioenschappen squash EN de finale van het fun doubles tennistournooi. Dus die sjeesde van squashbaan naar tennisbaan naar squash en weer terug naar tennis. Met goed resultaat, want zijn tennisteam (het zijn teams van 3 personen waarvan ieder 2 games speelt) won dus de strijd om goud met tennis. Dit toernooi vandaag bevatte de laatste games van een toernooi van bijna 4 maanden, waarbij we om de week tegen een ander team van de club moesten spelen. En vandaag dus nrs 1-2, 3-4, etc. Ikzelf zat in de strijd om brons en ook wij wonnen met 3-0. Mooi he?
Tenslotte Age z'n squashpartij; hij zat plotseling in DE finale na een paar partijen gewonnen te hebben. Waarschijnlijk was het noeste werk op de tennisbaan toch iets te veel van het goede, want hij ging in 3 sets eervol ten onder. Maar goed, toch runner up (2e) en een fles wijn erbij!

Nu zo stijf als planken, soezen op de bank en zometeen lekkere Thaise afhaaldingetjes eten. Het was trouwens fantastisch weer, heel stil, vrij zonnig. Bijna de helft van onze tenniswedstrijden zijn gecancelled de afgelopen maanden vanwege regen - alle tennis is buiten - dus we hadden eindelijk een beetje geluk.

Wednesday, 20 August 2008

Kadootje van een blije client

Heel lief, ik had zomaar een kadootje van een tevreden client, die haar coaching programma een 'fantastic experience' heeft gevonden. Leuk he?

Verder weinig bijzonders afgelopen week. We zijn zo'n beetje klaar met doe-het-zelven. Alles is goed gelukt, vinden we zelf, alleen is het onmogelijk om precies dezelfde verf te vinden voor het bijwerken van 2 muren en 2 plafonds. De verf voor het plafond bleek te shiny, dus weer terug om andere verf, wel wat beter, maar eigenlijk iets te wit. Maar hoe meer je eraan doet, hoe meer het opvalt. Ik ben nu helemaal bekend met de terminologie: je hebt high sheen, low sheen en flat, waarbij flat dus nog te shiny is...
De verse muurverf is eigenlijk net een tikje te geel, ook al is het precies dezelfde tint als oorspronkelijk op de muur zit. Grrrrrrr. Misschien heb ik nog zin om de hele muur in de study te doen, maar dan moet het bureau weer aan de kant en de vitrinekast van de muur en stopcontacten eraf. Grrrrrrrrrrrr.

Ziva was niet helemaal lekker, heeft 100x gebraakt, fijn op de vloerbedekking. Gisteren leek ze wel weer helemaal ok, tot ze 's avonds weer begon. Braakte bijna een hele plant uit, dus nu het luikje maar even dicht, zodat ze niet stiekem nog meer planten opvreet. Weten wij bovendien veel wat ze buiten allemaal uitspookt en wat voor 'eetbaars' ze bij elkaar scharrelt.

Na een week met Olympische Spelen zijn we hier helemaal ingeburgerd, zeker wat roeien en kogelstoten betreft. Hulde aan de roeiende tweeling Evers-Swindell die opnieuw goud wonnen in de dubbeltwee, de nationale held Mahe Drysedale, die een week last had van buikgriep en al diarreeend, kotsend en hangend aan een intraveneuze drip toch nog brons won in de skif. En natuurlijk Valerie, onze 1.96m lange (en vooral brede) kogelstootster met goud. En nu net nog windsurf-goud, zie ik.
Teleurstellingen zijn er natuurlijk ook, maar opvallend is dat de berichtgeving hier vooral positief is, men is erg trots op de Olympische sporters, of ze nou wel of niet goed presteren. 'Little Old New Zealand' dat hier en daar meedoet op het wereldpodium - dat is men niet gewend. Veel sporters komen ook echt uit kleine country towns en zijn grote voorbeelden voor de plaatselijke jeugd.

Tuesday, 12 August 2008

Schrijfoefening 2

SchrijfworkshoHet heeft wat weken geduurd, maar nu dan toch net mijn schrijfoefening 2 ingeleverd. Dit was de opdracht: Bekijk de foto goed. Kies een van de personages die actief of passief betrokken zijn in deze momentopname en schrijf vanuit dat perspectief een tekst die een achterliggend geheim blootlegt. Ga ervan uit dat de foto is ge├źnsceneerd om jouw verslag te illustreren. Gebruik niet meer dan 1000 woorden.

Werkelijk, wat voor geheim zouden die mensen nou moeten hebben???
=================================================

De kunst van het verleiden

Ze hield het met twee mannen zonder dat die van elkaars bestaan op de hoogte waren. Ze zat er niet mee; ze was gelukkig met beiden, ze vulden elkaar aan. Wat de een haar niet kon geven, kreeg ze via de ander. Ze hield van het kat en muis spelletje van verleiden. Het dreef de mannen tot waanzin, ze probeerden van alles om een vast plekje in haar hart te veroveren. Want veroveren, dat was waar het om ging. Zo kwam het, dat Paul iedere week een nieuwe, verse orchidee bij haar thuis liet bezorgen. Deze exotische bloem, nauwelijks verkrijgbaar, deed 'm altijd aan haar denken. “Knoppen vol belofte, mijn onvervuld verlangen, mon amour” stond deze week op het bijgeleverde kaartje geschreven, in zijn kenmerkende handschrift.
Baptiste liet zich ook niet onbetuigd. De heerlijkste chocoladetruffels stuurde hij haar; elke dinsdagochtend stopte de wagen van de beste banketbakkerij uit Parijs voor haar deur. De ronde bakker worstelde zich dan achter het stuur vandaan, haalde de bestelling achter uit de auto en liep gewichtig met het gouden doosje met truffels voor zich uit het paadje op naar haar voordeur. Madame werd bemind, en hoe!
Maar vandaag leek Madame enigszins uit haar gewone doen. Ze opende niet net als anders in haar zijden peignoir met een stralende lach de voordeur, om vervolgens het doosje met de truffels van hem over te nemen, de strik langzaam open te trekken, het doosje voorzichtig te openen en, verguld van alle pracht die zich openbaarde, er een truffel uit te zoeken. De lekkerste, waar hij zoveel van zichzelf ingelegd had. Ze stopte de truffel in haar verrukkelijke rode mond, met de ogen dicht, zachte smakgeluidjes voortbrengend, om tenslotte verzaligd te fluisteren “Hemels, dit is hemels”. Nee, vandaag moest hij eerst aanbellen, hoogst eigenaardig, en na wat een eeuwigheid leek, werd de deur bruusk opengetrokken door Madame, die eruit zag of ze nauwelijks geslapen had. Ze griste het gouden doosje uit z'n handen en knalde de deur voor z'n neus weer dicht. O lala, er moest iets ernstigs mis zijn met de liefde! Hoofschuddend liep de bakker weer terug naar z'n wagen, stapte in en reed snel weg.
Binnen in huis liep Anna gekweld heen en weer. Haar broer had het weer voor elkaar! En erger nog, hij sleurde haar mee met z'n ondoordachte en debiele gedrag. Dat hij niet voor zichzelf kon zorgen en overal een puinhoop van maakte was haar zorg niet, maar nu was hij te ver gegaan. Hij had gisteravond zijn dochtertje bij haar voor de deur afgezet en haar gezegd dat zij maar voor Babette moest zorgen. Zijn vrouw was er vandoor met een of andere vent (de zoveelste) en hij wist niet wat ie met Babette moest. Hij ging de wijde wereld in, z'n geluk ergens anders beproeven, had zich omgedraaid en was verdwenen, de nacht in. Anna had stomverbaasd in de deuropening gestaan, maar ze wist een ding zeker, dit ging niet gebeuren. Ze had alles prachtig voor elkaar, er was geen ruimte in haar leven voor een vierjarige. Ze moest ingrijpen en ze wist ook al hoe. Vanmiddag zou ze Babette afleveren in Parijs, bij het weeshuis.
Eindelijk zaten ze in de metro, wat een toer was het om met een vierjarige op pad te gaan. Babette werd werkelijk door alles afgeleid, talmde continu en raapte steeds dingen op van de straat. Uiteindelijk pakte Anna haar toch maar bij haar groezelige handje om haar door de straten van Parijs te trekken op weg naar het station. Bij hun eindhalte aangekomen, snelde ze met Babette aan de hand naar de uitgang van de ondergrondse. Ze hoefden alleen nog maar het grote plein over te steken om de indrukwekkende poorten van het weeshuis te bereiken, en dan kon ze weer verder met haar leven. Ze was er moe van, ze zou vanmiddag na thuiskomst eerst een uurtje op haar pluchen sofa gaan liggen, met schijfjes komkommer op haar ogen.
“Anna, cherie! Anna!”. Hoorde ze daar nou haar naam? Ze draaide zich om en tuurde het plein over. “Cherie!”. Allemachtig, dat was Baptiste! Wat deed die hier juist op dit moment? Besluiteloos stond ze met Babette aan de hand op het plein. Daar kwam Baptiste aangesneld, met een vragende uitdrukking op z'n gezicht. “Anna, cherie, hoe toevallig! En wie is die kleine hier?”. Hij hurkte en kwam op ooghoogte met Babette, die hem onderzoekend aankeek. Baptiste gaf haar een kneepje in haar wang. Hij pakte Anna's vrije hand en drukte er een kus op. “Anna, wat een verrassing om je weer te zien. Wat brengt je hier?”. Verlangend keek Anna over z'n schouder naar de poorten van het weeshuis, maar geen denken aan dat ze tegenover Baptiste kon vertellen wat haar plannen waren. “Dit is Babette, de dochter van mijn broer en wij waren op weg naar de dierentuin”, zei ze daarom. “Verrukkelijk”, zei Baptiste, “Cherie, geef me een zoen, dan ga ik weer, ik kan nu niet blijven, maar hoop je heel snel weer te treffen”. Ze zoende hem zacht op z'n mond, een kus vol ingehouden passie. Elkaar weer loslatend, en haar hoed fatsoenerend, hoorde ze achter zich iemand z'n keel schrapen. Ze draaide zich om en daar stond Paul, met een emotie in z'n ogen die ze niet gelijk kon thuisbrengen. “Anna, amour. Wie is deze meneer? Ik kan je ook geen moment alleen laten, ik moet echt beter op je passen”. Hij gaf haar een korte, harde kus, haakte zijn arm door die van haar en boog zich voorover naar Babette: “Kom mijn kind, geef papa maar een hand, dan gaan we naar huis”. Stevig gearmd leidde Paul hen van een verbouwereerde Baptiste vandaan. Hij keek het drietal na dat zich snel van hem verwijderde. De wind was guur geworden, maar hij leek het niet te merken.

Friday, 8 August 2008

We hebben publiek

Ja, daar vielen onze monden wel even van open. Een tijd geleden zijn we statistieken gaan bijhouden om te zien of we soms ook voor jan lul aan het bloggen zijn. Want dat gevoel heb je soms als blogger. In het begin keken we iedere dag naar onze statistieken: hoeraaa, weer een extra hit uit Zwolle, nee nu is Utrecht aan de leiding, hee kijk nou wie zou dat zijn in Losser. Na een tijdje gaat dat behoorlijk vervelen en dan stop je maar met kijken. Maar toen Age net zei dat ie de commentaren maar matig vond op de blog, bekroop ons het jan lul gevoel weer - ook al is het dan best leuk om je eigen blog nu en dan weer eens terug te lezen. Dus de statistieken er weer bijgehaald. Blijkt dat we een vast publiek hebben van ongeveer 800 personen! Goh hee... een hele zaal vol mensen. En toch doe je het daarvoor, erg exhibitionistisch (mooi woord voor scrabble) wel. Net doen of je alleen in een kamertje zit, maar ondertussen zit er een volle zaal mee te kijken. Leuk hoor, ik wilde vroeger altijd al bij het toneel, dit is net zoiets.

Waarom heb ik eigenlijk nog geen 800 klanten?????



Even iets heel anders: de Olympische Spelen beginnen zo, dat wordt voor ons een hele nieuwe gewaarwording, met aandacht voor atleten waar we nog nooit van gehoord hebben. En in een zomerse setting waar wij midden in de winter zitten. Ik zit bijvoorbeeld nu volledig ingepakt in fleece - binnen. Is er iemand die een Nieuw-Zeelandse atleet kent, anders dan roeiers???

Erg trots op m'n plankjes

Terwijl Age op z'n werk zit, ben ik thuis met Ziva leuk aan het klussen. Omdat we de zaag van de verstekzaag niet kunnen vinden - en er trouwens en passant ook nog een deel afbrak van het verstekgeval - ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe. Zo'n ingewikkeld ding als wij hebben heb ik niet kunnen vinden, meer een soort blok met van die voorgezaagde sneden erin. Eindelijk kon ik aan het zagen (met Ziva die steeds achter de zaag aanzat), dat nieuwe kreng werkte natuurlijk voor geen meter en uiteindelijk toch maar een soort combi gemaakt van de kappotte verstekzaag met dat nieuwe gevalletje. Erg trots ben ik op m'n plankjes, zeker na 2x in de polyurethane gezet te hebben. Ik weet niet wat dat voor spul is, maar je hele huis ruikt gelijk lekker professioneel naar werkplaats en de plankjes krijgen er een prachtige finish van. Dit alles was al zeer bevredigend; geen idee of ze ook passen.

Gisteren bovendien de dakmeneer gehad. Hier maken de builders er een sport van om een afspraak te maken - nadat je na 300 keer bellen eindelijk iemand aan de lijn hebt gekregen - en dan niet op te komen dagen. Daar draai ik m'n hand niet meer voor om - na geoefend te hebben met een klusser die voor ons een tijdje geleden eea heeft gedaan - prima meneer, degelijk kluswerk, maar wel met bijzonder korte-termijn agendavaardigheden. Dus gewoon iedere dag bellen en vragen wanneer ik 'm kon verwachten die dag en dan kwam ie ook een uurtje later. En dat is hetzelfde bij iedere andere builder.
De dakmeneer (ook een aardige meneer, in een mooie trui) kon op de dag zelf wel even komen voor een inspectie + quote en daarna uiterlijk een week later zou het werk gedaan zijn. Week later - werk niet gedaan natuurlijk - moet er wel bijzeggen dat het weer ook niet echt meezat. Dus bellen - zou morgen gelijk gedaan worden, ofwel door hemzelf of door z'n maat (die hij niet kon bereiken op z'n mobiel, want het kon ook zijn dat ie gewond thuis zat (!)). Hij zou om 8 uur 's ochtends bellen of hij het zou doen of z'n maat. Geen telefoon natuurlijk om 8 uur 's ochtends. Belt ie om 9 uur of z'n maat er al is. Nee die is er nog niet. Nou als ie dan om half 10 er nog niet zou zijn, dan zou ie het zelf wel doen 's middags. Komt die maat (prima vent, heb geen zware zichtbare verwondingen kunnen ontdekken) om 9.15 aan, gaat aan het werk en is 2 uur later alweer klaar. Is ie net weg, belt meneer 1 weer of z'n maat al geweest is, want hij kan hem zelf niet bereiken op z'n mobiel. Ja, die is geweest en alweer klaar - goh hee, very economical voor ons. Al met al lach je je dood, maar hoe je dit doet als je niet thuis werkt is mij een raadsel. Verder wachten we nog op een rapportje van de thermal imaging meneer (ook een aardige vent, met leuke sneakers) en een quote voor het werk aan de verbinding van de trap met de zijmuur van het huis (zeer geschikte kerel, maakte aantekeningen).

En de bezichtiging van laatst was ok, maar deze mensen vonden Hataitai niet zo leuk en onze straat te krap. Ja, dat kan ook nog natuurlijk.

Tuesday, 5 August 2008

Waar is nou die klotezaag

Ja, kijk, ik ga emigreren en ik laat mijn container overkomen. Vervolgens verhuis ik nog een keer en verwacht zonder problemen de verstekzaag terug te vinden, keurig ingepakt in bubbeltjesplastic, een ding met onmogelijke afmetingen en vormen. Na veel vloeken is het verstekdeel wel gevonden, in 3 verschillende dozen, maar net zoveel vloeken leverde niet de bijbehorende klotezaag op. Niet te vinden, kwijt, opgelost, gejat, verstopt, verdwenen. Het zou toch wel handig zijn als we 'm wel zouden vinden, want we moeten van 2 plankjes hoeken onder een hoek afzagen.

We zijn echte klusharries aan het worden - nog zonder bilspleet (builder's bum) gelukkig. Kijk wat we allemaal al kunnen: met SCHROEVENDRAAIER en HAMER verrotte plankjes uit de kozijnen slaan, zonder een kozijn of raam aan diggelen te meppen, nieuw HOUT zoeken en ook nog vinden, min of meer op maat laten ZAGEN en daarna nog zelf gaan ZAGEN met verstekzaag die bloody kwijt is en dan een laagje polyurethane erop UITSTRIJKEN en vervolgens SCHUREN en dan nog eens SMEREN. Dan moet dat hout weer teruggestopt worden in het kozijn, maar eerst nog een crea oplossing vinden voor de vloerbedekking, want die is eigenlijk 2cm te KORT. Age denkt dat de vloerbedekking ELASTISCH is en we er dus gewoon aan kunnen TREKKEN - ik vind dat een krankzinnig idee, deze vloerbedekking is echt NIET elastisch. Ooit elastische vloerbedekking gezien - ach, we trekken er gewoon aan, past altijd en overal! Dus onze meestal in de hoogste versnelling draaiende creativiteit wordt weer eens aangesproken: hoe een ROTGAT van 2cm tussen kozijn en vloerbedekking op te vullen???

Verder alles goed hier.

Saturday, 2 August 2008

Gut zeg, een bezichtiging!

Belt de makelaar net, dat we morgenochtend vroeg een bezichtiging hebben! Hellup, we moesten nog beginnen aan onze reparaties! De kijkers zijn op de hoogte van de dingen die we aan het aanpakken zijn en waren nog steeds 'comfortable'. Bovendien blijken ze zo'n 2 jaar geleden geintereseerd geweest te zijn in het huis van onze buren nota bene.
Dus opgeruimd en stofgezogen en Age heeft de 3 missende stukken gib in de muren en het plafond van de studeerkamer weer op intelligente en creatieve wijze teruggeplaatst.

Verder gaan we zo naar Andrew en Penny, rugby kijken, waarbij wij de spring rolls verzorgen. In dit geval is wij = Age. Die is nu dan ook naar de supermarkt voor ingredienten. Leuk is dat we tegenwoordig bijna iedere vrijdag met z'n vieren de week afsluiten in de lokale pub hier in Hataitai, met bar meal natuurlijk. Verder vandaag getennist, net op de valreep tussen de buien door. We hebben eigenlijk best aardige weken, Age zit zich bovendien te vermaken op z'n werk de laatate tijd! Ik vermaak me ook, heb al helemaal zelf een coach-vriendin gevonden die in dezelfde fase zit als ik qua opstarten business, dus we gaan zo af en toe eens uit lunchen.
Inmiddels staan de Rhododendrons volop in bloei, net als de Camellia's! Ik liep laatst een stukje door de Botanic Gardens op weg naar het CBD en daar was het een en al bloem.

Morgen dus een bezichtiging, daarna gaan we de study muren verfraaien en op zoek naar een stukje hout voor in het kozijn van de woonkamer. Begin komende week komt de dakmeneer om het lek in het dak te repareren en verder gewoon werken natuurlijk.