Thursday, 28 February 2008

Weet even geen titel

Op dit moment is Peter aan het wandelen met zichzelf in Tongariro National Park, als alles goed gaat zien we hem weer bij ons thuis aanstaande zaterdag. Jos en Zwaantje vermaken zich met onze auto en net als vorig jaar is het hen opnieuw gelukt om onze voorruit aan diggelen te krijgen! We moeten dus een nieuwe. Een verschil met vorig jaar is dat autoruiten nu bij de verzekering inzitten - vooruitziende blik dus.

Jos en Zwaantje gaan komende zaterdagochtend voor een weekje met een campertje touren op het Zuid-Eiland. Het had heel wat voeten in aarde voordat ze uberhaupt een campertje hadden - Wellington is niet de meest geschikte uitvalsbasis, dat is duidelijk. De camper staat dan ook in Picton :-)

Volgende week arriveert ook Lotte, de vriendin van Peter. Die zou helemaal wild moeten worden van Ziva volgens Peter, dus als opwarmertje hierbij een filmpje van onze snel groeidende harige huisgenote.

video

En groot nieuws: Wanda en Ellery zijn de trotse ouders van Lulu Suzanne! Hoeraaaaaa!
Verder zijn Robin en Monica met Lara (met waterpokken) sinds vandaag in het land: Kia Ora allemaal! Hopelijk blijft het allemaal een beetje leuk met de waterpokken van Lara.
Ik volg een heleboel teleclasses op het moment, ben bezig met mijn business plan, ga een planning met timeline opzetten en heb het zeer naar mijn zin met mijn opleiding. Kan nauwelijks wachten om daadwerkelijk te beginnen met coachen. Voor meer info zie mijn coachblog in rechtermenu. En Age is drukdrukdrukdruk.
Maar we zijn wel heel leuk aan het tennissen: clubavonden en interclubwedstrijden. Zeer geslaagd

Sunday, 24 February 2008

Bagage terecht en Peter is er ook

Op vrijdagochtend zou Peter uit Auckland aankomen. Age en Jos vroeg uit de veren om hem op te halen en om te kijken of de vertraagde bagage ook opgehaald kon worden. Het internet tracking system gaf namelijk aan dat de bagage inmiddels in Wellington beland was. Peter zou om 8 uur landen en om 8.15 uur stonden Jos en Age alweer voor de deur. Ditmaal met bagage maar zonder Peter! Bleek dat zijn vlucht uit Auckland gecancelled was. Het gaat deze week blijkbaar allemaal niet vanzelf...

Peter was op vrijdagavond 11 uur in Auckland aangekomen en dan kun je niet meer vertrekken naar Wellington. Dus na een nacht rondhangen op het vliegveld kon ie om 7 uur s ochtends eindelijk het vliegtuig naar Wellington in. Maar bij de technische controle bleek dat er ergens een schroefje loszat en dat het ding ergens tussen gevallen was. En dan kan het vliegtuig niet weg. Dus moest iedereen er weer uit... Uiteindelijk arriveerde Peter om 11 uur in Wellington, met lekkere dikke ogen en een echte winterse kantoorkleur!

Friday, 22 February 2008

En we hebben weer bezoek!

Na dagen van poetsen, boenen en schrobben is het dan gelukkig eindelijk zover: Jos en Zwaantje zijn gearriveerd in het land van de lange witte wolk. Gisteren kon ik ze ophalen van het vliegveld hier.

Natuurlijk veel te vroeg van huis vertrokken, het duurde eeuwen voor ze eens door die schuifdeur kwamen zetten. Maar gelukkig was daar plotseling het bekende hoofd van Zwaantje. Maar waar was Jos? Zwaantje kwam alleen naar buiten! Geen Jos te bekennen.

Blijkt dat de bagage niet meegekomen is en hij, samen met een groep van 10-20 anderen, allerlei paperassen aan het invullen is om het hele spul te traceren, door de douane te krijgen en bij ons thuis te laten bezorgen. We hopen dat het met het vliegtuig van vandaag aankomt, want ze hebben maar 1 onderbroek en een tandenborstel. Zwaantje loopt al anderhalve dag in een rok van mij en een topje, want die spijkerbroek die ze aanhad is toch echt te warm!

Hun reis is goed verlopen verder. Een nieuwe route uitgeprobeerd, via London Heathrow (waar het dus volgens velen een chaos is met de bagage), Bangkok en Sydney. Niet onaardig. En de steunkousen van Beppe bleken een gouden greep: de dikke enkels werden lang zo dik niet en de voeten hebben inmiddels alweer hun normale proporties aangenomen.
Wat helemaal sterk was, was dat ons bezoek op hun eerste avond het zo laat maakte: 11 uur! Dat haalden wij zelf bijna niet eens :-)

Friday, 15 February 2008

Breaking news

Vandaag in de post: onze aanvraag voor 'permanent residency' is geaccepteerd!

Zoals onze lezers hebben vernomen had dat toch weer wat voeten in aarde. Zo'n proces begint altijd met het nauwkeurig lezen van het aanvraagformulier. Het formulier zelf bestaat uit 23 pagina's. De bijgeleverde handleiding vertelt je welke 'bewijsstukken' je allemaal met je aanvraag in moet leveren:
paspoort, geboortecertificaat, bewijs van goed gedrag voor alle landen waar je de laatste 10 jaar gewoond hebt, bewijs van samenwonen, bewijs dat je inderdaad een baan hebt, bewijs dat het nog steeds dezelfde baan is als twee jaar terug, en voor Evelijn ook nog bewijs dat ze voldoende Engels kon spreken (in de vorm van een brief van haar werkgever).

Daarnaast moet je ook nog door de medische mallemolen: een check-up bij de huisarts, een bloedtest en ook nog röntgenfoto's van de longen (om TBC uit te sluiten).
Om alle formulieren echt te laten lijken moet er dan ook nog een pasfoto op; uiteindelijk heb je 5 (recente!) pasfoto's nodig om dat voor elkaar te krijgen. Geen sinecure.

Gooiden de röntgenfoto's roet in het eten in Nederland, hier was het de bloedtest - maar dat kon je al lezen in een eerder verhaal.
We hadden ook nog fun met de geboortecertificaten. Het was niet geheel duidelijk na het lezen van de handleiding of we die nu nodig hadden of niet. Dus de Immigration Service gebeld. Die konden ons vertellen dat geboortecertificaten alleen nodig waren voor 'dependent children' op de aanvraag. Nou, die zijn er dus nog niet, dus geboortecertificaten leken onnodig.
Maar als je dan je aanvraag vervolgens inlevert vertelt de meneer die je aanvraag behandelt je doodleuk dat ze wél nodig zijn. Leuk, maar daarvoor moet je wel naar de gemeente waar de je geboren was! Evelijn heeft haar moeder dus op gemeente Apeldoorn af gestuurd (die haar vervolgens ook nog naar de rechtbank in Deventer wilden hebben), en ik wist het via de mail met de gemeente Leeuwarden te regelen.

Dat is nu allemaal achter de rug, en je zou het bijna vergeten. Eén ding was in ieder geval geweldig; we werden erg goed op de hoogte gehouden van onze aanvraag. We kregen berichten via email, via SMS en op papier!

De paspoorten moeten nu nog voorzien worden van het nieuwe visum, maar dat is natuurlijk peanuts vergeleken bij het hele aanvraagproces - of toch niet...?

--Age

Thursday, 7 February 2008

Helemaal geweldig!

Ja, je zult het niet geloven, maar al een tijdje doen wij (= Evelijn) de boodschappen 1 x per week. (Age heeft het ook wel eens gedaan met een door mij gemaakte boodschappenlijst maar hij bleef toen gelijk 3 uur weg. Ik was er gewoon ongerust van!). Maar dus boodschappen doen:
  1. braaf een boodschappenlijstje maken voor de hele week,
  2. dan naar de supermarkt,
  3. parkeerplaats zoeken,
  4. door de winkel struinen en alle gangen langs om niks te vergeten,
  5. alles in je karretje doen
  6. afhankelijk van je zolen continu schokken krijgen als je ofwel je karretje aanraakt ofwel een blikje van het een of ander uit het schap probeert te trekken
  7. alles uit je karretje halen en op de band plaatsen
  8. alles weer in je karretje doen - de caissiere pakt alles hier nog voor je in dus dat scheelt weer een handeling
  9. alles weer uit je karretje halen en in de auto stoppen
  10. karretje wegbrengen, gewoonlijk helemaal aan het andere eind van het parkeerterrein natuurlijk
  11. naar huis rijden
  12. alles uit de auto halen, 4 trappen op zeulen en op het aanrecht zetten
  13. auto wegzetten ivm geen parkeerplek voor de deur
  14. terug naar huis lopen
  15. 4 trappen op
  16. en al je boodschappen uiteindelijk op hun plekje zien weg te werken
  17. hehe - rijp voor een uurtje op de bank met een zak drop.
Nou zag ik laatst regelmatig bij het boodschappen doen een medewerker van de supermarkt met een grote boodschappenkar, een scanner en een t-shirt aan hebbend met de volgende opdruk: 'I am shopping for an online customer'. Dus ik dacht, goh hee. Idee. Dus gisteren de woolworths website eens verkend om te zien of de online shoppingwebsite enigszins gebruikersvriendelijk zou zijn.

Ik heb het ook wel eens met AH geprobeerd, maar daar zaten zoveel mitsen en maren aan en het bezorgen vonden we nogal prijzig. Ook de website hielp destijds niet echt mee, dus online shoppen nooit echt geprobeerd. En volgens mij bezorgden ze helemaal niet in ons postcodegebied. Hele lijst ingevoerd en op het laatste scherm geef je aan waar het naartoe moet en dan staat er plotseling dat ze daar niet bezorgen. Ik kan me herinneren dat je ook zelf allerlei kratten moest 'kopen' en vriestassen enzo voor het vervoer.

Bij de woolworths hebben ze ook een soort van bonuskaart net als AH, die ik natuurlijk iedere week trouw gebruik en waardoor ze bij de woolworths precies weten wat je zoal koopt (of je dat nou wilt of niet). Maar hoe handig dat al je aankopen sinds het gebruik van die kaart al in 'jouw' online lijsten staan. Dat scheelt een heleboel gezoek op de website naar het precieze product (muesli bijvoorbeeld - keuze uit 80 producten). Dus vanochtend de stoute schoenen aangetrokken en een boodschappenlijst gemaakt, de hele rimram online bijelkaar gezocht, credit card gegevens doorgegeven en dan maar afwachten wat er deze avond gebracht zou worden.

Nou, om een uur of 7 ging de bel, er stonden 2 kerels voor de deur met ieder een gigantisch krat in hun armen vol met tasjes met boodschappen. Age deed de deur open, ze renden naar boven, stalden alle waar uit in de keuken, renden weer naar beneden en weg waren ze.
Het was net alsof we onszelf een heleboel kadootjes hadden laten bezorgen. Er waren 3 producten niet op voorraad, 4 producten waren vervangen door andere (duurdere, jaja) producten en de rest was zoals opgegeven.

Maar wat een gemak! Het is echt helemaal geweldig. Wel dus even wat uitzoekerij achter de computer met een kopje koffie erbij, maar het hele spul gaat slechts 1 x door je handen in plaats van een keer of 6. Een echte aanrader, ben helemaal om.
=====================================

En Ziva heeft een paar nieuwe hobbies:
  1. tussen de gordijnen gaan zitten en dan oneindig lang onzinnig een halve meter de lucht in springen.
  2. met haar pootje op je ogen patten, omdat je wimpers bewegen ofzo?
  3. altijd en overal op je schouder willen zitten, vooral bij het eten koken, eten en tv kijken
  4. pennen kwijtmaken
  5. in snoeren duiken
En haar desexing-hechtingen zijn er nu ook uitgehaald.

Sunday, 3 February 2008

Even kort dan maar

Ja, hier even een kort bericht, want ik heb eigenlijk even geen zin in bloggen. Maar ik heb zowaar gisteren interclub tennis gespeeld. Met vier dames van onze club tegen vier dames van een andere club uit Wellington. Je speelt eerst een dubbel en daarna een enkelspel. Uiteindelijk worden alle gespeelde games bij elkaar opgeteld en het team met de meeste games wint. Ons team won met 1 game verschil, pfoe. En het was erg vermoeiend: van 8.30 - 12.00 ongeveer, daarna kon je ons allemaal wel wegdragen. Maar wel leuk! Ben nu ook zo stijf als een plank.

Age heeft zaterdagochtend nog golf gespeeld met 2 collega's, ook wel aardig geloof ik. Alleen had ik de auto mee en daar had ie niet helemaal op gerekend. De hele haal en breng-organisatie kwam daardoor in de war en toen zijn ze maar begonnen in het cafe.

En zaterdagmiddag hadden we mijn verjaardag aan het strand met picnic. Was erg gezellig, het was nou niet supermooi strandweer, meer echt Wellingtons strandweer met een stevige frisse bries. Maar onze held Age heeft zowaar gezwommen, als enige van het stel. Andrew had zelfs zelf fudge gemaakt, was net borstplaat, heel grappig.

Wat verder nog... De rata staat in bloei, de pohutukawas zijn nou wel eens uitgebloeid, fuchsia's doen het ook op dit moment. Heb ook stokrozen gezien, hoewel die ook bijna klaar zijn. Lavendel is al lang uitgebloeid - maar bloeit misschien nog een keer??? Het is dus hoogzomer, steeds behoorlijk mooi weer ook.
En Ziva doet haar best natuurlijk.