Wednesday, 30 January 2008

Poezenverhalen

Ja dat krijg je met een nieuwe poes, dan maak je ineens van alles mee. We hebben Ziva nu vier dagen en ze is al helemaal thuis bij ons. Wil meestal het liefst in je kruipen, dus mijn onderbenen zien er niet uit op het moment: vanwege het zomerse weer geen lange broeken maar rokken of 3/4 broeken en perfect (?) om omhoog te klimmen. Ze probeert op de trap ook steeds om onder je voeten terecht te komen, dus dat wij onze nekken nog niet gebroken hebben is een wonder. Verder wordt ze duidelijk steeds sterker: de balletjes die eerst timide een klein tikje kregen vliegen je nu om de oren, ze raast langs de krabpaal, beklimt alle stoelen of je er nu op zit of niet, trekt zichzelf voort over de vloer en trekt graag aan alle snoeren, inclusief die van mijn headset wat heel handig is tijdens mijn teleclasses.

Vanaf het begin was ze al helemaal kattebak getraind, alleen kon ze laatst (toen ze alleen thuis was met Age, die natuurlijk helemaal beneden moest gaan zitten computeren) de bak even niet vinden wat resulteerde in een enorme drol in onze slaapkamer. Dan blijkt de lay-out van ons huis toch wat ingewikkeld. En vanochtend was ik r even kwijt, iets wat ongewoon is, want ze volgt je overal, en toen bleek Age (opnieuw Age) haar in een kast opgesloten te hebben. En hij had er nog zo opgelet zei ie.

Dus je ziet, we vermaken ons kostelijk.

Sunday, 27 January 2008

Saturday, 26 January 2008

Ziva!

Ja, ik ben jarig vandaag! En omdat ik zo slim was om een verlanglijstje op de koelkast te hangen, had Age goede input om kadootjes te kopen. Hij is er de hele week druk mee geweest :-) En passant kocht meneer ook zomaar een spijkerbroek voor zichzelf... Maar op mijn lijstje stonden dus oa. een ijsschep, een beschermding voor ons fototoestelletje, boeken, een tuin, een poes, en vast nog wat dingen die ik me niet meer kan herinneren zo. Maar ik heb dus alles gekregen, op die tuin na.

Ja, ik hoor de hersens ratelen: poes, poes??? Jaaaaaaaa. Tussen mijn kadootjes zat een zak kattevoer, met een kaartje dat we vandaag naar het asiel zouden om een kitten uit te zoeken. Dat was een hele verassing, wie krijgt er nou een poes op z'n verjaardag? Het voelt hetzelfde als wanneer je als klein kind een fiets krijgt. Een Groot Kado.

Dus op naar de SPCA, je moest eigenlijk een afspraak maken, maar er belde iemand af dus we konden zo bij de kittens en katten gaan kijken. Allemaal rooie katertjes, heel erg leuk. Was vergeten hoe klein kittens eigenlijk zijn. Degene die we het leukst vonden kwam helaas alleen in een stelletje en twee poezen was wel wat veel van het goede. En de overige kittens waren wat tam. Toch nog even nadenken dus en een afspraak voor woensdag gemaakt want dan kwam er nieuwe aanvoer. Wij weer weg, nu naar de dierenwinkel voor allerlei toebehoren, zoals een kattebak, voederbak, etcetc. En ja hoor, bij de dierenwinkel hadden ze ook dieren, jaja. Waaronder onze nieuwe aanwinst: Ziva!

Na het paperwork - een poes adopteren is meer werk dan het verkrijgen van een hypotheek op je huis - kon ie mee, inclusief toebehoren. Het is een dame, 8 weken oud , en heel snoezig!

Tuesday, 22 January 2008

Weekendje Nelson en tropische cycloon


We hadden er erg naar uitgezien en zaterdag was het dan zover: op de boot naar Picton voor een lang weekend in Nelson & Bays. Hartstikke vroeg op natuurlijk, om 7 uur 's ochtends al melden voor de boot en dan vervolgens met de auto in de rij gaan staan en wachten tot je er om 5 voor 8 eindelijk op mag. Wij sliepen nog half dus dat uurtje in de rij en eigenlijk ook de drie uren op de boot waren niet echt een straf. Prachtig weer, mooie uitzichten, geen dolfijnen.


Natuurlijk hongerig in Picton en daar bij het eerste het beste cafe neergestreken voor onze lunch. We hebben het hele weekend heerlijk gegeten, behalve daar bij dat cafe in Picton. Mochten ze daar net zo'n systeem gehad hebben als Gordon Ramsay (alleen betalen als je het 't waard vindt), dan zouden wij niet of een stuk minder betaald hebben voor onze gerechten. Ook de koffie was slappe hap :-(

Picton was nog steeds, net als 8 of 9 jaar geleden, vrij klein. Dus na een slag door de hoofdstraat zijn we weer in de auto geklommen en via de scenic Queen Charlotte Drive richting Nelson gereden. Ook nu weer, net als destijds, ieder uitzichtpunt even gestopt voor een fotoshoot. De sounds zijn gewoon erg mooi! Destijds deed het mij aan Italie denken, nu gewoon aan Nieuw-Zeeland.


Om en om een tukje doen in de auto en voor we het wisten waren we in Nelson! Kon me niks meer van dit stadje herinneren, behalve dan dat we er ooit geshopt hebben voor Teva's voor Age's vader (die hij nog steeds met veel plezier draagt, jaja). Ingecheckt bij onze B&B , onze kamer leek zeer geschikt, enorm hoog plafond, gigantisch groot bed en een soort van keukentje, eigen badkamer en zeer privaat gelegen tov de rest van het huis. Ik was Age 's nachts ook gewoon kwijt, hij verdween zowat in z'n nachtkastje.
We zijn nog even leuk het centrum ingewandeld, allemaal even schattig, komt vast door de vele hangmanden met bloemen die overal hingen. Om 5 uur had ik het al niet meer van de honger, we konden het nog net een half uurtje rekken voordat we een Indiaas restaurant binnenvielen en daar lekker gesmuld hebben. En eigenlijk ging na het eten en nog wat rondslenteren het lichtje vrij snel uit.


De volgende dag, maandag (onze enige hele dag), hebben we al verkennend doorgebracht: een lekkere koffie met home-made fudge in Nelson centrum en daarna de auto in om naar Mapua te rijden, ondertussen op allerlei plekjes die we mooi vonden (zoals Monaco) gestopt om even rond te neuzen. Het weer werkte ook leuk mee, steeds zo'n 26 graden met lekker briesje. In Mapua op een mooie plek aan het water gelunched, voor Age nog een stoere ring gescoord bij een galerie en doorgereden naar Motueka. Daar kwam ik erachter dat je hier werkelijk heel dicht bij het Abel Tasman Park zit, had ik helemaal niet door! Vanaf Nelson rijd je dus zo in een dik uur ernaartoe. Grappig he? Heb vast zitten slapen 9 jaar geleden (of 8).


Onze laatste avond hielden we het langer uit gelukkig! Na ons tripje naar Motueka via een weg achterlangs terug naar Nelson. We kwamen daar trouwens ook weer langs wineries, gelukkig maar, anders hadden we ons vast niet thuisgevoeld. En langs het plaatsje Braeburn, je weet wel, van de appels. Allemaal appels dus aan de boompjes.


En Nelson heeft een prachtig strand, men noemt het Tahuna. Dus ook nog even gezwommen. Nu las ik op de weblog van iemand die ik heeeeeel vaag ken dat ze ook net op die dag in Nelson rondgeplonst had tijdens haar vakantie in NZ en het water overal zo achterlijk koud vindt. Nu kan ik me dat van de zee rond Christchurch goed voorstellen, en rond Wellington ook nog wel, maar het verschil tussen Nelson en Wellington in watertemperatuur is werkelijk ongelooflijk. Wij vonden dus net alsof er iemand geplast had in het water, alsof je in bad zat, zo warm! Een echte retirement zee. We zagen dan ook behoorlijk wat oudere dames 's avonds nog genieten in hun badpakje aan en in zee, met en zonder picknickmand.


Wat verder nog. O ja, we hielden het langer uit: 's avonds om 8 uur naar een Italiaans cafe, heerlijk gegeten en Age heerlijk opgegeten door sandflies. Hij was de enige op het terras die er last van had. Kon geen normaal gesprek voeren, zat continu om zich heen te meppen.
De volgende dag moesten we weer terug naar de boot in Picton. Nu maar een andere route genomen, via Blenhem. Gelunched bij een winery, met wijn natuurlijk. En nu werd ook de invloed van een of andere tropische cycloon tussen Australie en NZ duidelijk: het was zwaar bewolkt, nu en dan een druppel, helemaal geen wind, maar wel 30 graden. Achterlijk weer dus. We maakten ons al druk over de overtocht: een cycloon betekent meestal keiharde wind, en als je iets niet wilt in Cook Strait is het keiharde wind, maar in dit geval hadden we geluk: de windstilte ging vooraf aan de keiharde wind die we vandaag hebben ervaren. Dus wel Singaporese temperaturen, maar geen wind.

In Picton tenslotte nog Mina (nicht van Age) getroffen, die daar werkt bij Marlborough Adventures ofzoiets. Kopje koffie mee gedronken en we kregen daar een hondje in de handen gedrukt om vooral maar even uit te laten op onze wandeling die we besloten te doen om de tijd te doden. Dus dat hebben we leuk gedaan. En zweten! Wat een raar weer.


Na onze wandeling hebben we de hond weer ingeleverd bij Mina, afscheid genomen tot Pasen, (waarschijnlijk komen we in het paasweekend weer langs Picton) en zijn we de boot weer opgereden. Onze overtocht was dus naar omstandigheden prachtig (middenin een tropische cycloon, maar dan een cycloon zonder wind). En zo zie je nog eens wat! Zoals deze koeien en schaapjes die ook op de boot zaten.

Thursday, 17 January 2008

Te weinig uren in een dag!

We hebben het druk op dit moment! En ik wil nu graag naar bed dus even een korte update: Ik ben voor EIT deze week in gevecht met klote project management software pakketten die niet doen wat ik wil; nog steeds veeeeeel te veel uren in maart, maar die uren hebben we echt nodig en liever niet later dan maart, etcetc. Ik ben ook begonnen met mijn coachopleiding en het volgen van teleclasses. Erg bijzonder om zo n drie keer per week met 15-30 personen van over de hele aardbol aan de telefoon te zitten! Coach-wetenswaardigheden vind je in mijn andere blog - zie menu rechts.

Age is met van alles en nog wat bezig, brandjes blussen, sollicitaties afhandelen, nog wel meer maar weet de details niet.

We zijn wezen proeftennisen bij de Kilbirnie tennisclub hier vlakbij, Age kon haast niet slapen, zo n zin had ie in tennissen. Hij heeft dan ook de hele zondagmiddag op de baan gestaan en was zeer gelukkig. Woensdagavond zijn we samen gegaan, na al dat enthousiasme moest ik ook maar eens mee. Prachtige avond, windstil, boven de 20 graden, zonneschijn en later ook muggen. En leuk getennist. Dus dat wordt een blijvertje! Zaterdag, zondag en woensdag zijn clubdagen, dan kom je gewoon en word je ingedeeld in dubbels of singles die een half uur duren, waarna er weer gereshuffeld wordt. Leuk concept en goede opkomst.

Zaterdag gaan we met de boot naar Picton. We hebben een lang weekend ivm Wellington Anniversary Day - maandag vrij. B&B geregeld voor 2 nachten in Nelson en daar de boel een beetje verkennen.

Wat is er verder in het nieuws hier: grote witte haai aan de Kapiti Coast heeft bootje van life guard open gebeten, er verdrinken nogal wat mensen in rivieren deze zomer en meer kan ik zo niet verzinnen.

Sunday, 13 January 2008

Nieuwe link naar nieuwe blog

Voor mijn opleiding tot coach moet ik een reflective journal bijhouden in de vorm van een blog. Dus: ben je geinteresseerd in de dingen die ik oppik in deze opleiding, wat een coach voor jou kan betekenen of wat een goede coach in huis moet hebben? Surf naar All about you en volg mijn (Engelstalige) blog! De link naar deze nieuwe blog vind je tevens in het menu rechterkantlijnmenu.

Veel leesplezier en inspiratie!

Thursday, 10 January 2008

Pakjes! Wij houden van pakjes bij de voordeur!

Halloooooooo allemaal, daar zijn we dan weer. Helemaal vakantie af inmiddels. De laatste drie dagen van onze vakantie hebben we nog doorgebracht met Niels en Eveline die opnieuw langs ons huis kwamen, nu op doorreis terug naar Auckland. Was weer gezellig! Zondagochtend de hele familie uitgezwaaid, luchtbed terug in de kast gestopt en onze eigen slaapkamer weer ingenomen. En na een ontbijtje bij Breakers heb ik de rest van de dag gewerkt: ik moet nog uren maken voor EIT!

En ineens was het zomaar maandag, vakantie weer voorbij, bleeeh. Maar gelukkig was het vrij slecht weer - echt werkweer. Age had bedacht dat ie voor het werk wel kon gaan hardlopen dus die stond ook nog eens extra vroeg op, boeeh. Die dag weer fijn achter het TCS bureau zitten prutsen, in de stromende regen terug naar huis gefietst - wel warm dus niet erg.
En bij thuiskomst van het werk werd duidelijk dat de post ook weer aan het werk is: zomaar 2 pakjes bij de voordeur! Het ene verstuurd op 1 December en het andere op 19 December. Raar he, net of ze het verzamelen. Wij wachten ook nog steeds op onze zelf ontworpen kalender die ik nou ook wel eens een keertje wil zien. Heel NL heeft het ding gekregen rond sinterklaas (alleen familie, voel je vooral niet achtergesteld), maar wijzelf niet, beuh.

Trouwens, op zaterdag had ik ook al een pakje gekregen met afschuwelijke neongekleurde kousevoetjes erin. Heb ze nu ook uitgeprobeerd en zal ze eens flink te heet wassen want ze zijn te groot!!! O jeeeee. Niet nog meer van die dingen sturen he moeder?

En dus op maandag 2 andere pakjes. Het formaat was veelbelovend. Het ene pakje bleek van Elbrich afkomstig, wat we ook wel konden raden, want de doos viel zowat volledig uit elkaar, net als een eerder pakje van die specifieke tak van de familie. Het was voor Age's verjaardag, okee dan, maar ik was zo blij als een kind met de inhoud. Wat heb ik gesnakt naar gevulde kerstkransen, je weet wel met van die witte of gekleurde bolletjes erop, en die bleken hier zomaar in de doos te zitten!!! Eerst kwamen er een miljoen kleine bolletjes uit de doos zetten en toen de rest. Ook de bijgeleverde banketstaaf is al op inmiddels! Daar hebben we echt van gesmuld. Er zat nog meer in, niet eetbaar, dus dat zullen we hier niet verder behandelen :-) Trouwens, wij kennen weinig mensen die kerstkaarten voor anderen via NZ versturen en die in hun kerstkaart aan het juiste koppel zichzelf ook vast een fijn 2008 wensen. Verder een leuk pakket.

Dan het pakket van mijn moeder. Ook een hele belevenis: 2 mooie echt Hollandsche placemats van Blond, een gigantische Hollandsch Blonde theemuts die niet over onze theepot past want de theepot is te klein dus hebben we 'm nu om 't broodrooster heen, een pakje kauwgom (wij eten geen kauwgom), een VTwonen uit Februari 2007, een Waterkampioen ergens uit de zomer met leuke scheepjes erin en een werkstuk van mijzelf over dolfijnen en andere walvisachtigen uit 1985. En nee, dit is geen grap. Daar is toch echt iemand heel druk mee geweest, ook de postmeneer. En wijzelf, want we moeten zorgen dat we niet knoeien op deze placemats en dat zijn we niet gewend omdat wij altijd van plastic placemats eten.

Verder vliegt de week alweer om met al dat werken. Ben zelf zeer druk voor EIT, had erg weinig omhanden voor TCS, het is tenslotte nog duidelijk vakantietijd met alleen de ondersteunende staf aan het werk en Age heeft deze week 4 sollicitatiegesprekken gehad met mogelijke kandidaten voor in zijn team. Morgen spelen we hier de Daviscup wedstrijd NL-NZ, dus hou de nieuwsberichten in de gaten. Het onverslaanbaar geachte duo De Boer-Bos neemt het op tegen Cavanagh-Pearson en dat allemaal in de lunchpauze. O en: ik ben nu echt bezig met de opleiding tot coach. Kijk op ICA voor meer informatie. Ook voor ICT-onderwijskundigen een genot om eens op die site rond te neuzen want het hele programma verloopt op afstand via teleclasses, communities of practice, discussion boards, te downloaden materiaal, gecoached worden op afstand en zelf coachen, audiobestanden inleveren, studenten en docenten van over de hele wereld, etcetc. Ik houd je op de hoogte, moet nog beginnen. Kan beginnen wanneer ik wil, maar januari zit al volledig vol met TCS en EIT-werk. Eerst maar eens een planning maken van teleclasses die ik wil volgen. Maar het lijkt veelbelovend. Hoop volgend jaar deze tijd gecertificeerd (life? business? career?)coach te zijn. Meld u allen aan als proefkonijn aub.

Friday, 4 January 2008

Lekker gezwommen

Op de dag dat Niels en Eveline vertrokken naar het Zuid-Eiland zouden wij ook vertrekken, maar dan naar het Noorden. Het enige wat we nog moesten doen was accomodatie zoeken voor onszelf voor de komende dagen en voor Niels en Eveline voor de laatste 2 dagen. Accomodatie in Havelock North en Whakatane was zo gevonden, maar New Plymouth was een ander verhaal. Uiteindelijk was het 3 uur 's middags en hadden we nog niks geschikts gevonden voor ons 6-en en toen hebben we het maar opgegeven. Maar omdat de dag al bijna om was zijn we uiteindelijk de volgende dag vertrokken - op vrijdag de 28e. En die dag startte ook al niet helemaal volgens plan: we werden pas om 10 uur wakker!!

Onze B&B in Havelock North was prima, lekker ontbijten bij het zwembad met vers fruit enzo. We zijn voor ons doen heeeeel actief geweest op onze dagen daar, komt vast ook doordat we verder niet echt een eigen ruimte hadden, alleen onze kamer en om daar nou de hele dag te gaan zitten... Dus naar Napier geweest om eens mee te maken hoe het daar is als de winkels niet gesloten zijn, naar het National Aquarium geweest (vissen kijken), eten zoeken 's avonds. Dat laatste bleek de hele vakantie door een behoorlijke toer, vanwege de vakantietijd. Veel restaurants, cafe's en bistro's zijn dan namelijk gesloten, omdat de eigenaren ook wel eens op vakantie willen. En het weinige dat nog open is, is dan natuurlijk beredruk!



In Hastings zijn we naar de farmers market geweest, deze was echt heel gezellig, mooie producten, life muziekje, lekkere taartjes. Natuurlijk in Napier nog even langs EIT geweest, heeft Age ook eens gezien waar ik nou zo nu en dan verblijf. Zeer geslaagd was ook ons bezoek aan de winery Sacred Hill in Dartmoor (Napier). Wine tasting en een picknicklunch, mjammie! Je zoekt daar lekkere dingen uit die in een vitrine liggen, zoals gerookte zalm, salsa, een kaasje, een warm broodje, en dat rangschikt men daar leuk op een bord.

En dankzij de picknickmand van Lois en Richard zijn we nu helemaal into picknicken. Dus op onze laatste avond in Havelock hebben we genoten van een verrukkelijke maaltijdsalade op de top van Te Mata Peak. Mooi weer ook, niet weggewaaid en zwoel windje. Daar was ook een of andere gek die zich door z'n vader omhoog liet rijden met de auto, op de top z'n fiets van de auto haalde, helm op en recht naar beneden van de berg af fietste. Bij nader inzien bleek er een mountainbikepad te lopen, maar dat leek ons meer een dodenrit.

De rit naar Whakatane was ook mooi, onderweg allerlei weertypen gehad, maar uit de heuvels komend klom de temperatuur gestaag naar 27 graden en daar bleef ie op staan. Hernieuwd kennis gemaakt met onze B&B-hosts, we waren hier 2 jaar geleden ook al eens geweest. En omdat we nu een eigen lounge hadden zijn we wat minder actief geweest - we konden tussendoor ook eens naar 'huis' terugkeren. Ook wel lekker. Vooral veel langs de rivier gewandeld, regelmatig tevergeefs op zoek naar lekkere koffie geweest, iedere dag even naar 'ons' strand gewandeld - geklommen eigenlijk, je moest zowat een berggans zijn om daar te kunnen komen. En dan gisteren een flinke rit naar huis - 8 uur rijden - maar wel mooi, langs Rotorua (stank), Taupo (een echte 'tishierfantasties' vakantiespot), Desert Road met Mt Ruapehu enzo en daarna in een rechte lijn naar Wellington.

De foto hieronder is bij de rivieringang van Whakatane, met bronzen beeld op rots.