Wednesday, 31 October 2007

Studie van een opscheplepel

Weer een tekenles gehad, hierbij de vermeldenswaardige resultaten. We begonnen met kopjes en schotels ivm het oefenen van het tekenen van ellipsen, verrekte moeilijk altijd. Na 10 kopjes had ik het wel gehad met de rondingen en ging ik verder met een opscheplepel. En ineens had ik de swing weer te pakken; lepel 1 is daar het voorbeeld van (zwart pastelkrijt op wit papier). Less is more!
Lepel 2 is weer een nadere uitwerking van nr 1, nu gekleurd pastel op bruin papier.
Lepel 3 is deels een afdruk van een mislukte lepel op de achterkant van lepel 2. Nog wat lijnen erbij en voila!
En lepel 4 is een op hol geslaagde fantasie, waar je erg vieze vingers van krijgt.
De docent vond het allemaal erg mooi, ik was het voorbeeld van de klas vandaag.

Sunday, 28 October 2007

De vakantie is snel vergeten

Gelukkig hadden we afgelopen maandag nog vrij, want de week was weer lang genoeg. Ik denk dat dat misschien ook wel wat te maken had met het tijdverschil met Australie; het was daar 3 uur vroeger dan hier. Maar misschien was de vakantie wel dermate actief en afwisselend geweest dat we eigenlijk nog wel een week konden gebruiken om weer bij te komen. Ik weet het niet, wel dat het uit bed komen afgelopen week niet vanzelf ging.

Age is dinsdag nog naar z'n werk geweest, maar was daarna de rest van de week geveld door griep en heeft hier in huis rondgehangen. En hij maakte 's nachts zo'n enorm lawaai door alle snot dat ik 3 nachten in het logeerbed heb gelegen, wat overigens prima beviel omdat de logeerkamer zo lekker donker en stil is.
In onze eigen slaapkamer worden we nu het zomer wordt tegenwoordig wakker zodra de zon op komt en dat is veel te vroeg. De zon schijnt namelijk recht naar binnen, waardoor het enorm licht is. Ook ligt onze slaapkamer aan de voorkant, de wind staat vaak recht op het open raam waardoor het vouwgordijn gaat klapperen of zelfs het hele raam met een knal dichtwaait. Het is tevens de straatkant met alle lawaai van dien en afhankelijk van de wind hoor je de vliegtuigen ook wel erg goed.
Age is helemaal een slechte slaper, althans een lichte slaper, en omdat hij bij elk geluidje altijd uit bed stapt, het licht aandoet en voor het raam gaat staan om te zien wie er nu weer probeert in te breken in de garage om de motor mee te nemen, heb ik hem toch maar aangemoedigd om vooral z'n motoroordoppen in te doen 's nachts. En ja, het schijnt te helpen! Nu ben ik degene die steeds als eerste wakker wordt...

Dus na het liggen in de logeerkamer (voor de gezelligheid ook een paar nachten met Age), hebben we nu een gordijnenmevrouw op bezoek gehad. Begin van de week zijn we eens naar donkerder en, niet onbelangrijk, mooiere gordijnen gaan kijken voor de slaapkamer. Met een aantal stalen en een afspraak terug naar huis gegaan. En besloten om dan ook de woonkamer meteen erbij te doen, daar hangt nu iets vaags aan lussen. En als ik ergens een hekel aan heb is het gordijnen aan lussen die niet dicht willen en ook nog te smal blijken voor het raam. Als het allemaal niet onbetaalbaar wordt, dan krijgen we in de slaapkamer vrij neutrale gordijnen met een groot 'antiek' patroon en een zwarte thermal achterkant (tbv verduistering + bescherming tegen de felle NZ zon). En voor de woonkamer??? Nou, de wonderen zijn de wereld nog niet uit: dezelfde gordijnen als in Heerenveen, maar dan iets donkerder en aan gewone gordijnrails ipv ronde stokken! Hulde aan de wereldmarkt. O, en Age werd vanaf vrijdagavond in hoog tempo weer een stuk beter.

En om aan zijn sanity te blijven werken zijn we vanmiddag nog even leuk aan het Kapiti-strand gaan wandelen, zie voor de omgeving daar het bijgaande filmpje. Het gaat in onze Subaru wel wat meer heen en weer dan in de Citroen, maar ja, die is dan ook niet zo electronisch fijnbesnaard.



Over auto's gesproken, Age heeft net nog wat foto's genomen van de nieuwe auto, kostte hem heel wat tijd want dit moest natuurlijk op een mooi plekje. En je moet 't 'm nageven: hij kan zo autofotograaf worden.
En verder zijn we druk geweest met dingetjes in huis: we hebben wat NL lampen van stekker veranderd en aangesloten in de woonkamer, we hebben een hele grote antieke spiegel opgehangen in de hal (met insectenspray in de hand want ik had toch echt gezien in Martinborough dat er een enorme kakkerlak in het beschermende omhulsel was gekropenen), we zijn bezig met het op pootjes zetten van ons vitrinekastje waar Age z'n treintjes van toen ie een kleine jongen was inkunnen. We krijgen bijna ons eerste bezoek en dat is een goede trigger om eea nog even af te maken hier in huis.

Tot slot: ik heb de baan in Napier (projectleider voor het herontwerpen van 4 curricula aan een mbo/hogeschool) min of meer aangeboden gekregen, we zijn nog bezig met mijn tarief en het aantal dagen per week. Het tarief lijkt goed, maar het aantal dagen per week nog wat te weinig, 2 tot 2,5 dag. Als ik dat 3 dagen kan maken heb ik ook nog tijd voor de coachopleiding die ik wil doen. Ik denk namelijk dat het project dermate omvangrijk is dat het nauwelijks in 2,5 dag pw gedaan kan worden. Misschien nog voor 1 dag een opdracht ergens anders erbij, zou nog kunnen. En ik wil graag van 5 dagen pw terug naar 4, verlang erg naar die ene dag voor mezelf en rondrommelen in huis. Als ik het contract daadwerkelijk getekend heb zal ik heel hard gaan juichen, maar nu nog even niet. Eerst maar even zien wat er allemaal nog gebeurt.

En morgen heb ik bij de Correspondence School (waar ik nu werk) een interview voor de functie van Senior Learning & Development Advisor. Da's ook interessant, maar ik weet niet hoe serieus ze me daar nemen, omdat ik er op dit moment onder mijn niveau werk.
Dus, ontwikkelingen volop. Age heeft nog nauwelijks in zijn nieuwe functie als Manager gewerkt: een week op vakantie en een week ziek. Toch weet ie al dat ie 4 nieuwe mensen mag aannemen voor in z'n nieuw op te bouwen team en daar kan ie leuk komende week mee aan de slag.

Dat is het weer voor nu, de groeten, ook van mijn nieuwe haar, ben weer eens naar de kapper geweest en volgens de kapper zou ik het erg goed doen als 'redhead', dus mocht ik mijn haar weer eens willen verven dan moest het maar rood. Blijkt Age net vanochtend (in bed???) gedacht te hebben dat rood misschien wel iets voor mij zou zijn. Nou ja!

Wednesday, 24 October 2007

Tekenles

Eindelijk mijn eerste Kiwi-tekenles gehad, zeer vergelijkbaar met de NL lessen! Een groep van zo'n 12 personen, waarvan de meesten de volledige kunstopleiding doen. Ik ben samen met iemand anders de enige casual cursist. Wat hebben we gedaan? Objecten nagetekend die op tafel lagen, dat moest binnen 5 minuten - mijn speelgoedautootje (van maar 10cm) is daarvan het best gelukt vind ik.


Na een uurtje 'sneltekenen' rondlopen en elkaars werk bekijken, grappig om te zien hoe verschillend iedereen tekent en welk materiaal men koos voor de verschillende objecten. Daarna inspirerende voorbeeldwerken van min of meer bekende kunstenaars bediscussieerd, met als volgende opdracht een tekening van een object in een stijl die je aansprak bij een van die besproken kunstenaars en zelf zou willen uitproberen. Ik moet zeggen dat ik wel moeite had met erin komen en luisteren naar de zin van bepaalde tekeningen en bedoelingen van tekenaars. Braak!

Mijn 'vis' is in eerste instantie gebaseerd op Rembrandt's tekeningen zonder lijnen, alleen werken met licht en schaduw, gecombineerd met zijn techniek voor etsen (donkere partijen met horizontale en vertikale lijnen door elkaar heen in kruisjespatroon) - iemand had een aantal voorbeelden van Rembrandt's tekeningen meegenomen. En daarna ging de fantasie ook nog op de loop. En dat werd toen mijn vis - potlood op papier. En die vind ik behoorlijk geslaagd.


Bestellingen kunnen vanzelfsprekend via deze blog gedaan worden.

Monday, 22 October 2007

Meer vakantie en meer beesten

Waar waren we gebleven? Ergens in Canberra geloof ik. We hebben nu een aardig beeld van de stad, enorm uitgestrekt, zeer weids en volledig ingericht op auto's. In de botanical gardens nog een encounter gehad met een Dragon (soort Lizard) die Age aan het fotograferen was. Waarschijnlijk stond Age te dicht op z'n kleintjes waarna het beest plotseling rechtop, als een soort dinosaurus, keihard op ons af kwam rennen. Verassend, dat wildlife.

We hebben ook een dag gewandeld met Richard, met als doel het zien van een kangaroo. We hadden er wel al een paar zien hoppen rond de snelwegen in Canberra, maar dat was toch nog vrij ver weg. Zoals er in Nederland allemaal konijnen dood op de weg liggen, zo liggen er in Nieuw-Zeeland allemaal possums op de weg en in Australie kangaroos. Vooral het verschil in formaat is hierbij natuurlijk opvallend en de meeste Australiers die wij gesproken hebben, hebben wel eens een kangaroo op hun motorkap gehad. Waarna de auto naar de sloop kon, vanzelfsprekend.

Onze wandeling was prachtig, mooi weer, harde wind en iets teveel kangaroos gezien en ook wat te dichtbij naar mijn smaak. We moesten een aantal keren dwars door een groep van zo'n 40 dieren heen en het zijn niet allemaal moeders met kleintjes in hun buidel. Het eindpunt van onze wandeling was een grote kei met Aborignal-tekeningen erop, zo'n 800 jaar oud. En toen weer terug, op zoek naar een goede picknickplaats waar we onze sandwiches, door Richard gemaakt, konden opeten. Wij waren trouwens vermomd als echte Ozzies, met hoeden en zonnebrillen. Toch lijken Age en Richard op de foto meer op kikkers dan op stoere rangers.

Na deze wandeling had Richard de smaak te pakken en leidde ons naar een national park waar we een Koala hebben gezien en ook een Platypus (vogelbekdier). Vooral dat laatste wekte veel afgunst bij een boel mensen, want velen hebben nog nooit een vogelbekdier in het echt gezien. Gelukkig heeft Age echte natuurogen, want hij zag zowel de Koala als het vogelbekdier.

We zijn nog een dag naar de kust geweest, naar Tomakin, waar Lois en Richard een huis hebben. Weer een hele andere omgeving, nu met pelikanen in het wildlife assortiment. Beetje aan het strand gewandeld, het was niet echt warm genoeg om te gaan zwemmen ofzo maar toch heerlijk. Dorpje verkend natuurlijk en nu zelf een hoed aangeschaft, ook zeer nuttig in NZ.



We zijn maar 1 nacht in Tomakin gebleven; inmiddels is het vrijdag en vliegen we op zondag alweer terug naar Wellington. Lois en Richard leek het een leuk idee om met ons mee te rijden naar Melbourne, maar wel met een kleine omweg via Lois haar broer. Die woont met zijn gezin op 1,5 uur rijden van Melbourne in Bendigo op een farm waar hij paarden traint voor paardenraces. Een mooie gelegenheid voor Lois om haar broer weer eens te zien en voor ons om nog wat authentiek Australie op te snuiven. Dus na een dag in de auto van Canberra naar Bendigo belandden we ineens, via een lekker wijntje op het terras van een grand hotel, aan een enorme gezinstafel in Bendigo.



Hier was men al op waterrestrictie level 4: je mag niks doen met water, alleen gebruiken voor persoonlijk gebruik in huis. Het wasmachinewater kwam uit in de tuin, zodat die nog wel wat krijgt. Heel raar, de rozen stonden er prachtig bij; en het eerste water uit de douche, je weet wel, wachten op het moment dat het de goede temperatuur heeft, wordt opgevangen in emmers voor verder gebruik. Dat laatste doen Lois en Richard ook trouwens.
Paarden geaaid, een minidemonstratie gekregen van de apparatuur van Nathan, de zoon des huizes die hoefsmid is, en een bbq in het donker waarbij Richard de worsten met een zaklamp beschijnt. Australie zit nog niet op zomertijd... Wel was het rond de 30 graden, zo'n 10 graden boven normaal. Het was bijzonder gezellig, heerlijk geslapen ook en de volgende dag na het ontbijt op pad naar Melbourne.

Lois en Richard reden met ons mee omdat ze dat natuurlijk heel erg gezellig vonden, maar ook om nog een extra dagje te shoppen in Melbourne. Ze hadden een hotel geregeld voor zondagnacht en zouden dan op maandag weer naar huis vliegen. Onze laatste uurtjes in Melbourne hebben we doorgebracht aan de rivier. Melbourne is een grote stad, 2 miljoen inwoners. Ook weer erg weids opgezet met alleen in het CBD een paar flinke flats. We hebben de auto in een parkeergarage gezet en zijn gaan slenteren langs de waterkant. Slenteren ja, want het was echt belachelijk warm, rond de 32 graden met een hele hoge luchtvochtigheid. Slopend gewoon. Dus we hebben het maar gehouden bij een beetje koffie drinken, panini's eten en salades. Maar wat we gezien hebben van Melbourne vonden we wel de moeite waard.

En nu zijn we weer thuis! Vandaag, maandag, hebben we nog vrij want het is Labour Day. Ontbijtje gescoord bij de Chocolate Fish en wat gecruised in onze nieuwe pimp-car. Daar had ik nog helemaal niet in gereden dus dat moest ook nog. Ja, nieuwe pimp-car. We hebben de Citroen en de Rav4 de dag voor onze vakantie ingeruild voor een ultralelijke (Age vindt 'm prachtig trouwens) maar hier zeer populaire Subaru Legacy. Met spoiler. Vooral prettig om van de Citroen af te zijn, dat bleek namelijk een maandagochtendmodel met vreemde gebreken.

Monday, 15 October 2007

In Canberra

Vakantie hebben bevalt ons wel! Om je mee te laten genieten hierbij onze eerste indrukken, opgedaan tijdens de rit van Melbourne naar Canberra en de eerste dag bij Lois en Richard in huis. Na een gebarbecued ontbijtje zijn we hier naar de Floriade geweest (een aftreksel van de NL Floriade), hebben een kleine tour gedaan langs de werkplekken van Lois en Richard en natuurlijk de huizen van de beide dochters gezien. Opvallend zijn de leuke vogels (kakatoes en papegaaien), de enorme weidsheid van het landschap, de eucalyptusbomen, de aangelegdheid van Canberra - het is een volledig geplande stad -, de kangoeroes (okee, alleen maar een glimp opgevangen vanuit de auto, maar het waren er wel 20 en ze zitten min of meer in de bebouwde kom), het feit dat alle huizen uit rode baksteen opgetrokken zijn en natuurlijk het weer: zon, zon, zon en het mag dan lente zijn, Canberra zit al op waterrestricties. Dus geen auto wassen en de tuin sproeien op de even dagen in de week.

Wat zijn we allemaal van plan? We zullen de omgeving van Canberra een beetje gaan verkennen, wandelen, winkelen natuurlijk, misschien een beetje golfen en later in de week gaan we naar de kust, naar het tweede huis van Lois en Richard. Hopelijk kunnen we met de voeten in zee. En we sluiten af met een dagje Melbourne.

Heerlijk he?

Wednesday, 10 October 2007

Naar Napier (en weer terug)

Vandaag naar Napier gevlogen, hele middag gepraat over het onderwijs aan de Faculteit waar ik misschien als projectleider bij 5 opleidingen het curriculum ga vernieuwen. Zeer vermoeiend, wel een goede indruk gekregen van de dingen die ze daar aan het doen zijn. Verder nog geen concrete afspraken gemaakt. De opleidingsdirecteur waar ik de hele middag mee druk ben geweest zal met de Dean van de Faculteit gaan praten en mij laten weten of ze het uberhaupt met mij zien zitten. En ik met hen natuurlijk. Een eventuele volgende stap zou zijn dat ik nog een keer die kant op kom om met de betrokken staff te praten.

En hieronder een filmpje van mijn vliegreis: opstijgen vanaf Wellington. Als je zou weten waar ons huis stond dan kon je het zien! Duidelijk te zien is de haven, het CBD, het Zuid-Eiland op de achtergrond (altijd verbazingwekkend dichtbij), Lower Hutt, Kapiti Island en zelfs Mount Egmont (vulkaan in z'n eentje) heeeeel vaag rechts boven in de achtergrond. Bijzonder veel geluk met het weer gehad, want we hebben de laatste 2 weken zoveel wind gehad dat ik denk dat de kotszakken van Air New Zealand op zijn. En meer slecht weer op komst!

Veel plezier met het filmpje en as. zaterdag om 6am zitten wij in het vliegtuig naar Melbourne voor een weekje welverdiende vakantie met Lois en Richard.
Doeiii!



O, en net vanmiddag gehoord van Catherine (onze buurvrouw uit Martinborough), die ik tegenkwam in de supermarkt in Wellington (!), dat het huis waar wij in Martinborough in gewoond hebben voor de helft is afgebrand. Da's nou ook weer wat! De hele voorkant eraf, het deel met de veranda, waarschijnlijk doordat de nieuwe huurders roken en hun sigaretten op de veranda gooien, aldus Catherine. En met hun Pinot Noir ging het boven verwachting goed, ze zijn als beste uit een vergelijking met 120 andere wijnen gekomen en een of andere wijnkenner uit Engeland was nu naar hen op weg voor een smaaktest. Wij hebben nog geholpen met oogsten, dus het is ook een beetje onze wijn. Ik ben dan ook erg trots.

Saturday, 6 October 2007

Naar Auckland (en weer terug)

De conferentie ULearn07 zit er weer op. En tot mijn opperste verbazing is het denk ik de meest inspirerende conferentie geweest waar ik tot nu toe geweest ben. Vooral verbazingwekkend omdat ik nooit gedacht had dat er in het kleuter- en basisonderwijs leuke dingen te beleven zijn. Ben altijd alleen maar betrokken geweest bij het Hoger Onderwijs, dus een nieuwe wereld ging voor mij open. Van tevoren had ik gekozen voor 'Student Engagement' als hoofdthema (over de 'betrokken en gemotiveerde student') en ik heb zulke leuke voorbeelden gezien van multimedia producten gemaakt door kleuters en jonge kinderen: korte videofilms, vodcasts (interviews opgenomen met een webcam en op het internet geplaatst), muziekclips, online fotoboeken, etcetc. En alle techniek bediend door de kinderen zelf, zoals videocamera's, digitale camera's, computers. Het meest aangrijpend was dat de docent, de kinderen en daardoor ook hun ouders zo verschrikkelijk trots op hun producten zijn, vooral omdat het hierbij om achterstandsscholen ging met voornamelijk Maori leerlingen en ICT iets is wat heel goed blijkt te werken voor hen. Student engagement pur sang. Hallelujah dus.

In ieder geval, als je kinderen hebt, zorg dat je ze gewoon een digitale camera geeft, met de webcam laat spelen of je net nieuwe videocamera. Geef ze een opdracht om aan te werken, laat ze een script uitwerken en hop, daar gaan ze. Beetje monteren (kunnen ze ook zelf, vooral Apple heeft goede programma's voor kids, het was hier een en al Apple), muziekje erbij en klaar.

De conferentie stemde een aantal van mijn collega's (we waren er met z'n 14-en) toch tot nadenken, als het om bezieling in het werk ging. Er waren er een aantal bij die aangaven op zoek te willen naar een andere baan!

Verder in het kort: achterlijk vroeg op Woensdag, 5.40am stond de taxi voor de deur. De vlucht naar Auckland was echt op z'n Wellington's: keiharde wind, hier en daar wat bumps, maar verder ok. Hotel leek op een cruiseschip: alles glimmend en een beetje fout. Maar het was dan ook het SkyCity hotel, bij de Sky Tower, het Convention Centre en de gokhallen. Lekker geswingd op de life muziek tijdens het Conference Dinner. De band (3 dames uit de jaren '60) speelde voor iedereen echte meezingers, althans dat heb je met die Engelstalige muziek. In NL zou iedereen alleen het refrein mee kunnen brullen, maar hier kent men de gehele tekst en het bijbehorende dansje. Dus groot enthousiasme op de dansvloer!

Nauwelijks iets van Aukland gezien, de conferentie was full-on, maar gelukkig moesten we af en toe naar andere locaties wandelen tussendoor, dus toch nog wat foto's van de nabije omgeving. Auckland is echt de 'big city'. Heeeeel anders dan Wellington, provinciaals als dat is. Ik prefer toch duidelijk Wton. En de vlucht terug was prima, bijna het vliegtuig gemist vanwege de files, en gelukkig waaide het nog steeds een hele storm, dus weer fijn heen en weer geschud bij het aanvliegen op Wton. Voor de aankomende bezoekers: het is echt heel normaal dat je tijdens het landen in Wton alle hoeken van het vliegtuig ziet, geen paniek! Ik verdenk de piloten ervan dat ze het eigenlijk wel leuk vinden ook.

En bij thuiskomst had mijn wanna-be manager zomaar gereserveerd bij een leuk restaurant, waar we 's avonds heerlijk gegeten hebben. Eindelijk de nieuwe baan gevierd. Maar mijn hoofd zat nog zo vol van de conferentie dat ik (en daardoor Age ook) geen oog heb dichtgedaan vannacht.

Thursday, 4 October 2007

Van wanna-be Manager himself

Als onderwerp van het laatste filmpje moet ik misschien ook wat posten.
Dit 'zeer ernstige' gedrag bracht Evelijn aan het lachen, en was een ontlading van mijn kant nadat ik (weer eens) een sollicitatiegesprek had gehad.
Vandaag heb ik m'n tweede gesprek gehad, met de CEO, en heb de positie gekregen!
Dit was genoeg reden voor feest, maar helaas is het nog een publiek geheim en Evelijn zit in Auckland. Dus kon ik alleen toasten met mezelf...
Vanaf volgende week mag ik me Manager Systems Implementation van de Advanced Technology afdeling noemen. Klinkt weer heel anders dan projectmanager, maar de werkzaamheden zijn niet zo heel verschillend; wat breder, dat wel, en ik krijg ook een aantal mensen onder me. Die moeten nog uit de bestaande afdelingen geplukt worden, dus wie en hoeveel het er precies zijn is nog niet duidelijk.
Ik heb er in ieder geval zin in. Nog meer zin heb ik (en Evelijn ook natuurlijk) in onze vakantie naar Australie. Volgende week zaterdag al!

-- Age

Monday, 1 October 2007