Sunday, 29 July 2007

Het is gewoon even rustig

Ja, dat krijg je als je plotseling allebei weer 40 uur werkt, dan is er geen puf meer voor de blog. Het is weer eens weekend op dit moment, sterker nog, het weekend is alweer bijna voorbij. Dus nu even tijd voor de gebeurtenissen van de laatste 2 weken. Wat hebben we allemaal meegemaakt?

Vorig weekend in de nacht van vrijdag op zaterdag wakker geworden van een autoalarm. Maar als je nog ver weg in dromenland bent, lijkt het net of je dat alarm droomt. Toch vond ik dat het wel erg sterk leek op het alarm van onze auto, dus toch maar uit bed en uit het raam loeren. Alarm natuurlijk allang weer afgelopen en verder niets te zien op straat. Dan maar weer in bed. En weer uit bed, want het zat me niet lekker. Ik wist zeker dat het onze auto moest zijn en alhoewel het alarm vrij gevoelig is, gaat het echt niet zomaar af. Dus weer uit het raam loeren en verdomd, 2 figuren die met een zaklamp alle auto's checken in de straat! Brrrr. Age ook wakker ineens, in het donker op zoek naar mobiele telefoon om de politie te bellen, telefoon niet te vinden natuurlijk, figuren op straat niet goed in de gaten gehouden want op zoek naar de telefoon. Hehe, gevonden, 111 gebeld en al snel stonden er 2 politieauto's in de straat. Ja en die hebben ook niemand gevonden. Maar het was wel een belevenis natuurlijk. Niks aan de hand met de auto trouwens.

Ik zat me ook te bedenken dat behalve in Heerenveen we tot nu toe overal wel een keer de alarmlijn hebben gebeld / 's nachts paniekerige fluisterdiscussies hadden of het incident wat zich op dat moment voordeed heftig genoeg was voor de alarmlijn. In Heerlen is een keer het huis van de overburen volledig afgebrand, waarbij ik wakker werd van rinkelend glas en dacht (ook toen al) dat er in de Fiat Panda ingebroken werd, wat niet het geval was... toen ik de andere kant op keek zag ik dat het huis van de overburen in lichterlaaie stond met de overburen in onderbroek op straat. Dus de alarmlijn gebeld, behoorlijk van de kaart ook.
Of toen we een keer bij mijn moeder logeerden en aan de overkant van het kanaal midden in de nacht een auto zich opmaakte om op iemand in te rijden en dat ook deed, waarna er plotseling van alle kanten politieauto's opdoken. Ondertussen Age en ik discussieren: alarmlijn of gewone politielijn??? En wat was in godsnaam ook al weer het nummer van die gewone politielijn??? Dus dan maar op zoek naar het telefoonboek midden in de nacht...
En in Apeldoorn weer rinkelend glas, nu 2 jongens die met hun scooter op een school inreden en met een buitgemaakte monitor wegstoven. Volgens mij wisten we toen inmiddels dat gewone politienummer wel uit ons hoofd. Of die rare snuiter die 200km/h reed op de vluchtstrook in een auto zonder nummerborden. Weer zoeken naar de telefoon, maar de politie zat er al achteraan. Hebben meer mensen dit soort verhitte discussies 's nachts??? En er komen nu meer gebeurtenissen boven, toch een in Heerenveen, maar toen hebben we de overburen gebeld, omdat we 's avonds in het donker bij hun naaste buren iemand met een zaklamp door het hele huis zagen gaan. En die bleken geen stroom te hebben op dat moment :-)

Wat verder nog... Gewerkt, jaja. Mijn werk is plotseling een stuk interessanter geworden, ben na mijn 2e werkdag verschoven van afdeling, doordat de e-learning coordinator absoluut niet begreep waarom ik was aangenomen, waarom hij daarvan niets wist en waarom ik niet in zijn afdeling zat. Dus nu zit ik gezellig bij Neil (dat is zijn naam) in z'n cubicle, die inmiddels ook goed ontdooid is. Dus dat is mooi.
Verder zie ik allerlei interessante organisatorische verbetermogelijkheden, maar ik weet niet of ik de kans krijg bij het Senior Management om hier wat mee te doen. Want ik begin al om te komen in het werk door het beroep dat de docenten op mij doen om op een betere manier technologie in hun onderwijs te integreren. En er zijn zo'n 300 docenten die ik moet ondersteunen op de een of andere manier. En die docenten hebben nu doorgekregen dat er iemand is voor hen, met een luisterend oor (ja, zo ben ik he) en ze zijn dolenthousiast (jaja, ook dat nog). Mooi om de organisatie te leren kennen, geluiden op te vangen en te verzamelen en hopelijk langzaam meer richting strategie te gaan (en iemand anders het werk te laten doen waar ik nu voor aangenomen ben). Iets wat Neil wel ziet zitten, want die houdt nu in z'n eentje het fort staande en ziet in mij een medestander om wat structuur in de e-learning chaos te brengen. In ieder geval ben ik behoorlijk druk op het moment.

Ons hockeyteam doet het niet zo goed de laatste tijd. En ik voel me in het team ook geweldig onhandig. Ze spelen hier namelijk een totaal ander systeem dan in NL en met een zwevende voorhoede die maar wat rondrent en steeds elkaars plek inneemt. Dus ik sta steeds op plaatsen waar ik niet zou moeten staan, en ik was altijd zo goed in mijn positiespel vond ik zelf, dus dit begint wat pijnlijk te worden. Het wordt ook niks beter na deze weken, eerder ingewikkelder. Als het niet zo stom was zou het nog grappig zijn ook, maar ik kan er toch nog niet zo goed om lachen. Ook in Martinborough speelden ze dit systeem, maar daar hadden we gelukkig niet zo'n zwevende voorhoede. Dus ik denk dat ik de pijp maar aan Maarten ga geven en toch maar ga golfen.
Wel jammer van mijn in vorm rakende hockeybenen, een modelletje dat altijd wel aardig bij mij past.

Sunday, 15 July 2007

Squashtoernooi

Met een kopje koffie (Senseo, van de Dutch Shop in Petone) en Hollands gebak (van de bakkerij van Friese viaviavia-bekenden in Upper Hutt) zitten we op dit moment onderuitgezakt na te genieten van het afgelopen weekend. Het was weer zo leuk in Martinborough bij onze 'Country Friends, zoals ze zichzelf noemen'!!! Er deden zo'n 65 mensen mee vanuit vooral Martinborough en een aantal uit Wellington en Masterton, uitkomend in verschillende divisies. Omdat ze in M. maar 2 squashbanen hebben en het hier om echte partijen ging ('best of 5 games'), die lang kunnen duren, waren ze op woensdagavond al begonnen. Wij begonnen op vrijdagavond, Age acuut toen we aankwamen met vierkante ogen van een dag verwarmd kantoor en anderhalf uur rijden, dus (...) hij verloor. Dit betekende dat hij op zaterdagochtend om 8 (!) uur alweer kon aantreden voor zijn tweede partij. Steve, die moeizaam van Age had gewonnen, kon een uurtje later alweer aantreden. Weer een 5-setter, die hij opnieuw moeizaam won, waarna hij dit heuglijke feit kon vieren door daarna nog eens te spelen, zowat midden in de nacht. Ik zei al dat het programma soms best vol zat. De volgende ochtend vertelde hij dat ie die nacht niet geslapen had van de spierpijn en om 3 uur 's nachts uit bed was gestapt om nog maar een warme douche te nemen om zo toch enigszins verlichting te krijgen.
Ikzelf had op vrijdagavond een erg slome partij, dik verloren en dat zowat binnen 10 minuten geloof ik. Niet echt inspirerend.

We logeerden bij Jeremy & Katherine, onze oude buren. We gingen allemaal zo'n beetje onze eigen gang, ieder met squashverplichtingen op andere tijdstippen. Op zaterdagochtend bleek dat het stevig gevroren had: dikke plakken ijs op de ramen en alles buiten onder de rijp. Erg mooi gezicht, werkelijk prachtig weer ook. Age is braaf het bed uit geklommen vroeg in de ochtend, en heeft zijn partij gewonnen. En ik had daarna weer zo'n slome partij. Volgens mij heeft hockey geen goede invloed op squash!
Later op de dag nogmaals gespeeld, toen had ik een leuke partij en ook eindelijk eens gewonnen, wat mij de 'Consolation'- prijs opleverde bij de dames. Age had zijn laatste partij ook gewonnen en won hiermee de 'Plate' bij de mannen in zijn divisie. Na de finales, die erg indrukwekkend zijn om te zien en waarna je precies begrijpt waarom squash moeilijk op de tv in beeld te brengen is, was er weer een heerlijk home-made buffet. Met worsten van de bbq, buiten in de vrieskou opgezet. En met rugby, de All-Blacks vs Springboks uit Zuid-Afrika. De AB's speelden een wedstrijd perfect voor het kijken met een grote groep, omdat ze flink wonnen en mooie kunstjes uithaalden.

En het leukste moment van de dag: de prijsuitreiking!!! Ik had gewoon de mooiste prijs van de dag: een paar thunderpants (The original comfy, stylee undies that don't go up your bum!), zien eruit als geweldig ouderwetse onderbroeken. Zie ook hier. En een pakket vol met prachtige huidverzorgingsproducten van Trilogy
Het leuke van de prijzen is dat ze allemaal door locale sponsors weggegeven worden en veel van deze locale sponsors zijn tevens lid van de squashclub. Zo ook een van beide directeuren van Trilogy, dat is Catherine, de vrouw van tennis- en squashcoach Marco de Groot (jawel, een echte Nederlander). En het leuke van de producten van Trilogy is dat ze zeer sympathiek zijn: geinspireerd door de natuur in NZ, 100% natuurlijke ingredienten en geen kunstmatige chemische toevoegingen. En Age won een kadobon van een leuke interieurzaak in M., die we hebben ingeruild voor mooie kommen.
Tenslotte Geert nog ontmoet in Wellington vanmiddag, hij was degene die het Hollandse gebak had meegekregen. En ik heb nog gehockeyed. En nu geurig gedouched achter de computer. Koffie en gebak zijn al lang op.

Eerste werkdagen

Ik ben afgelopen woensdag begonnen met mijn werk bij de Correspondence School. Die eerste werkdagen zijn altijd nogal sloom, omdat je eigenlijk nog helemaal niet aan het werk bent. Dat werk moet je op een of andere manier zien te genereren. En het begint altijd met een rondleiding en voorstellen aan mensen met wie je te maken gaat krijgen. In mijn geval vooral eerst de managers van de docenten. En die waren lang niet allemaal aanwezig ivm de schoolvakantie (een midwinter vakantie van 2 weken). Maar die is maandag alweer voorbij.
En daarna moest ik mezelf vertrouwd maken met alle systemen die docenten ter beschikking hebben en waarin ik ze zou moeten kunnen ondersteunen, zoals webcam, studentadministratiesysteem, geluidsopnameprogrammaatje, electronische leeromgeving Blackboard, mp3-speler, etcetc. Dus na een halve dag was ik wel zo ongeveer klaar om wat dat betreft van start te kunnen... Ook allerlei documentatie gelezen, zoals bijvoorbeeld de e-learning strategy en vooral veel op het internet gesurft naar methoden van kennismanagement en staff development, om te zien of ik nog steeds kan teren op mijn Politieacademie ervaring of dat het nodig tijd wordt voor andere aanpakken.
En toen kwam ik ook andere documenten tegen op het intranet, zoals de e-security policy, kort gezegd komt die (in mijn gekleurde persoonlijke mening) op het volgende neer: de 10 of 20 drukste emailers en internetters worden op het matje geroepen en eventueel wordt hun computer aan een audit onderworpen om te kijken wat je allemaal gedaan hebt en of de computer geen spyware heeft opgelopen. En als je ineens op een site terecht komt met inappropriate content, moet je onmiddellijk stoppen, een soort van e-security guard erbij roepen en die persoon laten kijken naar de site. Deze persoon kan besluiten of je computer onderzocht moet worden en er moet een soort van aangifteformulier ingevuld worden. Je kunt ook collega's 'aangeven', omdat je vindt dat zij inappropriate sites in beeld hebben. O ja, en de bewuste site wordt dan geblokkeerd. Zo is het bijvoorbeeld ook niet mogelijk om naar google mail te gaan: geblokkeerd!
Hoe kun je als instelling voorop willen lopen op het gebied van e-learning en zo achterlijk omgaan met de technologieen die je hiervoor nodig hebt en kennisverwerving in de weg staan???? Mij volledig een raadsel en zeer irritant ook bovendien.
Voeg daar aan toe dat het daar intern nog niet helemaal duidelijk is of ik mij nou alleen op de technologische ondersteuning an sich ga richten of meer geintegreerd, gericht op de toepassing ervan in het onderwijs (mijn duidelijke voorkeur natuurlijk, anders kun je wel ophouden is mijn ervaring) en je hebt toch wel een recept voor wat gemengde gevoelens.

Verder is het trouwens wel erg leuk om nou eens te zien wat al die Kiwi's nou doen in hun kantoren, hoe de dingen georganiseerd zijn, wat men doet met de lunch en hoe men naar het werk gaat, om maar eens wat te noemen. Age's werklocatie en die van mij zitten erg dicht bij elkaar, op leuke plekken in de stad midden in het CBD. Vanwege het slechte weer afgelopen week gingen we steeds samen met de auto. Ik werd keurig afgezet zowat achter mijn bureau, waarna Age de auto meenam en die ergens bij de Cable Car boven MetService parkeerde. Bij mij kun je alleen parkeren als je naam uit de hoge hoed getoverd is, wat iedere maand gedaan wordt om iedereen een kans op een parkeerplek te geven. Maar allebei kunnen we ook prima op de fiets, wat waarschijnlijk morgen gaat gebeuren. Age zal in sportkleren omdat ie wat leuke steile heuvels op moet, ik in kantoorkledij want ik fiets en werk op zeeniveau.

Saturday, 7 July 2007

Turbulent

Gisteravond hebben we onze successen van deze week gevierd: Evelijn heeft een baan en ik ben begonnen als projectmanager. Geweldig! Voor ons beiden ook een opluchting: Evelijn hoeft niet zo hard meer te zoeken om een baan, en ik hoef niet meer dag in dag uit te programmeren. Begin volgende week kan ze beginnen, zodra het contract opgesteld is.
En wat ook heel mooi is: we hebben weer Internet sinds gisteren! Nadat kabel-Internet, en draadloos Internet allemaal niks werd, hadden we nu een kleine meevaller. Deze ADSL verbinding werd eerder geactiveerd dan ons was toegezegd.

Projecten managen is een heel nieuwe uitdaging. En het bestaat niet alleen uit projecten managen. Ik krijg ook de kans om mee te denken en praten over de toekomst, de strategische plannen van onze afdeling, maar ook van de afdelingen waar we onze producten aan leveren. Daarnaast moet ik een aantal langere termijn doelen nastreven op het gebied van kwaliteit, testen en documenteren. Dat zal best wel eens wat weerstand bij de collega's oproepen, want "wat je maakt dat werkt toch, en zo niet, dan fix je dat later toch even?" En dan is er het dagelijkse werk, wat neer komt op het opstellen van specificaties van nieuwe projecten, het meten van voortgang en het rapporteren aan de projecteigenaren. Best leuk! Vooral het frequente contact met mensen, en ook met mensen van andere afdelingen vind ik een groot pluspunt.

Zo, ik krijg net koffie met een meringue van Evelijn.


En nu weer verder. En over wat anders. We kregen, omdat we verhuisd waren, laatst een brief in de bus om ons te laten registreren als stemmers. In die brief zag ik iets, en over dat soort dingen zou ik vaker moeten schrijven, wat je in Nederland echt niet ziet. Om te registreren als stemmer moest je natuurlijk je adres opgeven. Simpel niet waar? Nou, stel nou dat je geen huisnummer hebt. Geen huisnummer? Ja, in dat geval moest je op een aparte pagina een tekening gaan maken van de situatie in de buurt, netjes met jouw straat erop getekend, waar je huis precies ligt ten opzichte van al je buren. Zodat ze toch eventueel kunnen achterhalen waar je woont. Geweldig.

Gelukkig is het weer aan de beterende hand, althans voor dit weekend. Afgelopen week was het goed mis. Niet zozeer in Wellington, maar bij New Plymouth, een paar honderd kilometer noord-westelijk van hier, zijn meer dan 10 tornados neergedaald. 50 huizen min of meer verwoest. Ook de stroomvoorziening, en daardoor ook de drinkwatervoorziening, is geraakt. Er wordt druk gewerkt om alles weer te herstellen.
Taranaki, zoals de provincie heet, schijnt wel de hotspot van Nieuw Zeeland te zijn voor tornados, maar zoveel in een keer en met zoveel schade hebben ze er nog nooit gehad.

De griep, waar Evelijn al over schreef, heeft me net gemist. Ik heb vooral keelpijn gehad en een paar keer wat koorts gehad, maar daar is het bij gebleven. Gelukkig.

-- Age

Thursday, 5 July 2007

Het einde is in zicht

Weer vanuit het Internetcafe, maar het einde is in zicht! Als alles goed gaat hebben wij vanaf 10 juli weer internet thuis! Dat zal wennen zijn; geen Whitney Houston meer bijvoorbeeld.
Ik ben trouwens wel benieuwd waar de term 'Internetcafe' vandaan komt, wel internet, maar geen cafe te zien! De internetcafe's hier worden meestal gerund door Aziaten en die houden niet van kou volgens mij, altijd staat de kachel op 10 en zijn de deuren en ramen potdicht. En die internetters (lees: gamers) zijn meestal ook niet de meest frisse figuren. Dus vaak hangt er een enorme slaapkamerlucht, maar gelukkig heb ik hier een internetcafe gevonden waar de buitendeur altijd open staat. Jaaa het is wat.

En nog meer breaking nieuws: de sollicitatie-inspanningen beginnen vruchten af te werpen. Nou ja, een klein vruchtje. Ik heb een aanbod gekregen van the Correspondence School om daar voor 6 maanden docenten te ondersteunen met het gebruik van technologie in hun onderwijs. Lijkt een goed begin, laag salaris helaas, maar ik zou deze 6 maanden kunnen gebruiken om wat beters te vinden. Ik moet nog beslissen, want ik hoop nog op wat meer details mbt de inhoud van de functie en de inhoud van het contract. Wordt dus vervolgd...

Age had de afgelopen dagen griepverschijnselen, schijnt rond te gaan op z'n werk want dat is nu eenmaal zo in de winter. En hij heeft vandaag z'n Prince2 examen, 3 uur open boek. Hij had er enorm veel zin in natuurlijk. En hij is afgelopen maandag begonnen in z'n nieuwe functie, met taart! Maar daar moet ie zelf maar eens wat over melden, nietwaar?

Wat staat er verder op het programma? Voor komend weekeinde een roeiweekeinde in Wanganui, waar onze roeiende Deense Kiwi's Peer en Lis een huis hebben gekocht. Het roeigroepje waar Age in het begin mee heeft geroeid bestaat nog steeds sociaal gezien, maar roeit eigenlijk niet meer, doordat Peer en Lis in de weekends niet meer in W'ton zijn, Age en ik in Martinborough zaten en Jacquie ook niet meer in W'ton werkt. Maar het zijn leuke mensen, dus af en toe naar het roeiwalhalla Wanganui vindt iedereen erg gezellig.
De vraag is of het wat wordt komend weekend, een aantal mensen konden toch niet en ik moet zondag aan het begin van de middag hockeyen, dus ik zal waarschijnlijk ook niet gaan, maar Age misschien wel als er nog iets van de groep overblijft. En alleen op zaterdag heen en weer is niet echt leuk, het is een dikke 3 uur rijden. Dus we zullen zien. En het weekend daarna hebben we een squashtournooi in Martinborough, op vrijdag en op zaterdag. En dat is altijd leuk. Gaan we eindelijk bij onze buren logeren, iets waar vooral Catherine, de buuv, veel zin in heeft, want ze heeft ons al een miljoen keer hun logeerkamer aangeboden. En dat is natuurlijk erg lief.