Wednesday, 30 May 2007

Nog 2 nachtjes slapen

En dan is de overdracht van ons huis! Afgelopen tijd zijn we erg druk geweest met hypotheekgeregel, levensverzekeringen, huis- en inboedelverzekeringen, testament, verhuizer regelen en natuurlijk voor de zoveelste keer bij allerlei instanties ons adres laten wijzigen. Dat laatste is altijd zo'n gedoe! Hier moet weer een brief heen, daar kan het elektronisch, bij die instantie kennen ze het nieuwe adres niet, bij weer een andere is er wel weer wat anders aan de hand.

Zo beweerde de energieleverancier die wij hadden uitgekozen dat er geen gas was op het nieuwe adres. Iets wat ons zeer vreemd in de oren klonk, want de gasaansluitingen zijn niet te missen in huis. Na een halve dag aan de telefoon met diverse klantenservices waren we er ongeveer uit: de nationale gasaansluitingen database bleek niet helemaal te kloppen. Wellington is door alle subdivisions (opsplitsen van stukken land en dus verdichting van het aantal woningen) niet overzichtelijker geworden qua huisnummers. Zo zijn wij nummer 12A (huis) en ook 12C (garage), maar staat achter ons een groot huis met 4 units genummerd 12-1 tot en met 12-4. En de database maakt van 12A automatisch 12-1. Dus ja, onze achterburen hebben geen gas, daar zijn we nu achter :-)

Verder ben ik tussen de bedrijven door bezig met solliciteren in Wellington. Deja-vu's van vorig jaar... De vacatures op dit moment waar ik iets mee doe zijn de volgende: Senior Advisor e-learning bij het Ministry of Education. Weet niet of ik daar wel wil werken, het shortlisting process duurt nu al meer dan 2 weken. Langzaam!! Maar ik zit er bovenop, de arme HR adviseur krijgt er al een punthoofd van. O krijg nu net een telefoontje dat dat niks wordt, niet geshortlisted, grom. Kandidaten al werkzaam in het veld met 'zeer relevante' ervaring gaan voor. Hier speelt waarschijnlijk mee de niet-aanwezige ervaring in het NZ-onderwijsveld (het 'not invented here'-syndroom, zeer vermoeiend, maar welbekend).

Dan bij het Wellington Institute of Technology (een soort van mbo/hbo) de functie van Flexible Learning Facilitator. "Over enkele weken (!) komen we bij u terug". Zou zo kunnen beginnen in die baan, maar dat hebben ze daar zelf nog niet helemaal door.

Dan bij de New Zealand Qualifications Authority (stelt exameneisen en standaarden op voor al het onderwijs, soort van inspectie, audit-instantie) de functie van Project Manager, waar ze er 5 zoeken. Wellicht zit ik zelf hiervoor een beetje teveel richting e-learning en ICT, niet algemeen genoeg, maar ik kreeg wel een snelle reactie en bevestiging van ontvangst. Een nadeel: ik ben allergisch voor standaarden. Maar projecten managen vind ik wel leuk.

En dan gisteren bij het squashen mijn tegenstander zowat knock-out geslagen met een goed gemikte bal. Bleek een hele leuke vent te zijn die graag bij zijn bedrijf met mijn CV wil wapperen. Dat is misschien nog wel de beste opening. Hij zei ook dat de overheidsinstanties hier heel vreemd omgaan met expertise van buiten, terwijl NZ mijlenver achterloopt op de rest van de wereld en veel expertise juist heel goed zou kunnen gebruiken.

En als dit niks wordt kan ik zonder meer (daar gaan we maar vanuit) weer 'gewoon' in de makelaardij verder, ook leuk, alleen geen gegarandeerd inkomen en 24/7 beschikbaar.



Vooralsnog kan vooral Age niet wachten tot ie kan gaan koken (!) in onze nieuwe keuken. Hoe vind je dat??? De keuken die we nu hebben lijkt altijd een troep en is achterlijk ingericht, vindt ie. Nog maar even een fotootje dan. Wat hem vooral mateloos irriteert is het gebrek aan symmetrie. Dat zal wel met z'n wiskundige achtergrond te maken hebben? Let vooral op de hoge kasten, de ene is net wat hoger en dieper dan de ander. Grommend zit Age aan z'n maaltijdjes als ie dat weer ziet.
Of neem nu het fornuis: welke gek zet dat in een hoek en zaagt vervolgens het aanrechtblad dan ook maar in hoeken van 45 graden? En zie je die mooie moderne en functionele afzuigkap?
Om het geheel af te maken heeft de professionele maker van deze goed-ingerichte en gezellige woonkeuken gekozen voor rustgevend blauw-groen, met diarreekleur op de vloer. Ook echt iets voor Age.

Friday, 25 May 2007

Herfst!



Ja, het is hier herfst! Dat was je even vergeten he? De seizoenen zijn hier ondersteboven en achterstevoren, wat betekent dat wij op de winter afstevenen. Nu had ikhier nog geen herfst meegemaakt, vorig jaar om deze tijd zat ik namelijk nog hoog en droog in NL bij Age's ouders in huis, te genieten van een perfecte lente. Age had al eens gezegd dat je hier eigenlijk zelden een jas aanhoeft, maar wie gelooft dat nou? Maar het is werkelijk verbazingwekkend, het weer is veel zachter dan dat we in NL kennen, veel meer zon ook. Het lijkt Zuid-Europa wel, althans, wat ik mij voorstel van een Zuid-Europese herfst: zon, lauw briesje en steeds 15-20 graden.

Zolang de wind maar uit het westen, noord-westen of noorden komt, dan zitten we goed met de temperatuur. En dat is meestal het geval. Maar o wee bij zuidenwinden: pak dan de muts, handschoenen en moonboots, dan komt de wind regelrecht uit Antarctica. Vliegen de Keizerpenguins je om de oren? Dan beter binnenblijven, deur dicht en kachel aan. Maar dat hebben we nog niet gehad. Het is allemaal erg lieflijk op dit moment. Wel zijn de meeste bladeren al van de bomen, iets wat hier in de Wairarapa vanwege het grote aantal loofbomen opvalt. In Wellington daarentegen, waar het 's winters nog weer milder is dan waar we nu wonen, is vooral veel groenblijvend (tropisch) spul te vinden en

merk je veel minder van de wisselende seizoenen. Daar zie je vooral in de lente dat er veel nieuw lichtgroen bijkomt. Tijd voor een kleine fotoreportage dus.

Friday, 18 May 2007

Meer foto's van ons nieuwe huis

We kunnen bijna niet meer wachten, hebben enorm veel zin in ons nieuwe huis! Vandaag zijn we nog een keer wezen kijken met de makelaar en hij heeft ons (op veler verzoek) voorzien van nog wat meer foto's. Nog even geduld, want het lijkt erop dat we eerst nog een bewerking erop moeten uitvoeren voor we ze kunnen plaatsen.

Maar we zien onszelf er al wonen: De hal is mooi betegeld, de kamer beneden wordt ons office, met Age z'n oude pake-bureau. Misschien komt de piano daar ook wel te staan, omdat de woonkamer veel ramen van plafond tot vloer heeft en we dus niet veel muur overhouden voor grote meubels. Een een van de loveseats past er ook perfect in, gezellig hangen!

Dan de eerste verdieping, we zeiden het al eerder: zeer geschikt als gastenverblijf en bed & brekkie mogelijkheid. Er is een hele mooie slaapkamer met balkon, waar ook prima nog een zitje in past met thee- en koffiezetgelegenheid (in het geval we echt een B&B starten). Hier hangen overigens bijzonder lelijke gordijnen. De badkamer tussen beide slaapkamers in is erg groot (ja, daar hebben we nu ook een foto van) en de tweede slaapkamer is een kamer waar goed ons 1-persoonsbed in kan en verder weten we nog niet wat nog meer. Ook een hele grote ingebouwde kast hier, met verlichting (dat doen ze hier in kasten).

Dan de tweede verdieping, de keuken, living, toilet en laundry: leuk hoor, veel raam en uitzicht op de suburb. Dat zal 's avonds wel mooi zijn, al die lampjes. En de keuken zien we ook helemaal zitten. Het zal nog spannend worden of onze koelkast in het daarvoor bestemde gat past, het leek wat laag. Inbouwapparatuur kent men hier niet, afwasmachines en koelkasten staan altijd los. Wij krijgen in deze keuken 2 dishdrawers, dat zijn 2 halve afwasmachines, die als een soort la tevoorschijn te trekken zijn. Je kunt ze apart of tegelijkertijd aanzetten. En koken op gas, de meeste mensen in NZ koken elektrisch, omdat gas niet voorhanden is of alleen in grote flessen te krijgen is. Maar Central Wellington heeft gas service, dus wij zullen op gas koken en verwarmen.

Bij de keuken hoort nog een grote servieskast, die staat half in de woonkamer, had Evelijn bij de eerste bezichtiging helemaal niet gezien en dat terwijl ie echt niet te missen is (2 bij 3m ofzo).
Achter de keuken zit de laundry (ruimte voor wasmachine en droger) en nog een apart toilet. Hier kun je ook naar buiten, naar een plaatsje waar de waslijn hangt (en een basketbalding). Eigenlijk heel handig dit plaatsje, want een deel ervan is overdekt, dus de was kan ook droog hangen. En langszij het huis loopt een lange trap, die eindigt hier op het plaatsje. Hier zouden ook onze garden tools kunnen staan (harken enzo, waar we eigenlijk helemaal niets meer aan hebben op dit moment).

En dan de laatste verdieping: de master bedroom + ensuite + walk-in robe. Dat is een hele mooie hoge ruimte met wat aparte hoeken, waar we ons bed maar op 1 plek kunnen neerzetten (zie foto in vorige verhaaltje) en waarschijnlijk de 2e loveseat plaatsen. De ensuite heeft een enorm spa bath, met douche erin. We zullen zien wanneer we onze eerste doodssmak hier maken. Het leek wat laag voor Age, die kon wel eens met z'n hoofd tegen het plafond aanzitten, al staand in bad. Hij kan natuurlijk altijd nog beneden gaan douchen :-). We zullen snel genoeg ervaren of we hier iets moeten veranderen. Een paar plankjes of een kastje voor de persoonlijke spullen op grijphoogte lijken ook wenselijk. Al met al niet gek he, klinkt als minimaal klussen!
En ook hier kun je weer naar buiten, daar is nu ook een foto van. Hier is een plaatsje met een hek, zodat je het pand kunt verlaten indien nodig, maar het is leuk gemaakt, met plantenbakken. Dus toch nog een beetje tuinieren.

En heb je al gezien dat er op de garage ook een deck zit? Dat is het grootst, met plantenbakken die ingebouwd zijn. Hier kunnen prima onze tuinmeubels staan, die we eerst nog moeten aanschaffen, want daar hebben we iemand in NL blij mee gemaakt.

Voor zover het er nu uitziet verhuizen we 5 of 6 juni.

Thursday, 10 May 2007

Wij hebben een huis gekocht!

Ja, dat gepraat over sport is wel leuk en aardig, maar dat was natuurlijk alleen maar bedoeld om de tijd te verdrijven. In de tussentijd waren we druk in onderhandeling over de prijs van een huis. En met een huis bedoelen we niet een huis om te bouwen op onze sectie, maar een huis in Wellington.
O jee, heb ik iets gemist denk je nu, nee je hebt niets gemist, maar dat de ontwikkelingen bij ons nauwelijks meer te volgen zijn geven wij graag toe. Wij houden wel van wat reuring. We hebben dus vanavond een huis gekocht (het is de hele rechter helft van de woning die je ziet op de eerste foto, inclusief garage) in Wellington en afgelopen week onze sectie in Martinborough verkocht. Met andere woorden: we gaan dus terug naar Wellington!

Het is hier in Martinborough hartstikke goed toeven en het liefst hielden we hier een weekender, maar dan zouden we echt onvoldoende budget overhouden om iets aardigs in Wellington te kunnen kopen. Afgelopen 2 a 3 maanden zijn we bijna dagelijks bezig geweest met deze beslissing: wel of niet bouwen, wat bouwen en hoe duur, toch nog iets in Wellington kopen in verband met Age's woon-werkverkeer en eenvoudigweg omdat Wellington gewoon erg leuk is of toch maar niet, etcetc.


Gedurende deze tijd werd gaandeweg duidelijk dat Age's commute een te grote belasting blijkt te zijn en dat Evelijn's kantoor echt te klein is (in haar eentje de boel draaiende houden is voor een beginneling echt niet leuk). Dus, hoera, vandaag de knoop doorgehakt, eindelijk eens niet achter het net gevist, want de woningmarkt in Wellington is te vergelijken met die in de Randstad, een gekkenhuis en een huis waar we echt helemaal mee in onze nopjes zijn!


GEEN HOUT MEER HAKKEN, GEEN OPEN HAARD MEER, JAAAA EEN BAD, EN VAST OOK EEN TV AANSLUITING IK BEN DIE SUDOKU'S 'S AVONDS NU OOK WEL EENS ZAT. En: bijzonder vlakbij de stad en de beaches. En vooral: bezoekers welcome, je krijgt je eigen verdieping met 2 slaapkamers en eigen badkamer, of 1 slaapkamer en eigen woonkamer, t' is maar hoe je het bekijkt! Na zowat 2 jaar huizenjacht in NZ hebben we dan eindelijk iets gevonden. Op 1 juni kunnen we er in.

Leuk aan het sporten

Het squash-golftournooi van 2 weken geleden was bijzonder geslaagd. Waarom deze unieke combinatie van squash met golf? Wij weten het ook niet, maar het kan er mee te maken hebben dat de twee squashbanen praktisch op de golfbaan gehuisvest zijn.

Het regende dat het goot, vooral erg leuk bij het golfen! Gelukkig was het min of meer windstil. We hadden teams van 4 personen, in totaal deden zo'n 40 mensen aan het geheel mee. We wisten niet dat Martinborough zoveel dertigers huisvestte, echt heel leuk. Ik zat in een team met voor mij wildvreemde dames en Age met een paar heren. Eerst speelden we 1 partijtje squash tegen een teamlid, waarna het hele team de golfspullen tevoorschijn toverde om 9 holes te golfen. Op welk niveau je speelde was niet belangrijk, zowel bij het squash niet als bij het golfen.

Age was erg trots dat ie over z'n 9 holes een gemiddelde had van zo'n 10 slagen per hole. Fijntjes werd hem duidelijk gemaakt dat ie dan misschien toch nog wat moest trainen? Natuurlijk was er tussendoor een fijne lunch met zelfgemaakte wraps, sandwiches en muffins. En na het golfen wachtten de overige squashpartijen tegen de rest van de teamleden. Dat was op het laatst op zich best vermoeiend, protesterende hamstrings enzo.

Zoals in kiwiland gebruikelijk loeiden de bbq's ook leuk mee, stonden de squashbanen blauw van de braadworsten en liep iedereen rond met bier. Na alle partijen en fris gedouched konden we aanschuiven aan het tevens zelfgemaakte bbq-buffet (ladies first!) en was er de zenuwslopende prijsuitreiking. De namen van alle aanwezigen werden in een grote pot gedaan en er werden zoveel namen getrokken als dat er prijzen waren. Onze prestaties bleken dus niet zo belangrijk ...

Wat viel er te winnen? Echte kiwiprijzen voor kiwi's in countryland: gumboots, Swandri outdoor gear, wijn, Tui (spreek uit 'Toewie' - biermerk - knaloranje) golfclub covers, dvd's van een ons volslagen onbekende popgroep, etcetc. Wat schetst onze verbazing??? Onze Age wint zomaar 3 prachtige flessen wijn! De beste spotprize! De hoofdprijs, alle outdoor gear, ging naar iemand anders, de jas was wel erg geschikt voor het leven als farmer of jager, de fleece daarentegen prachtig en de gumboots hadden leuk van pas kunnen komen de volgende dag bij de druiven harvest van de buren.