Friday, 27 April 2007

Voorlopig zonder bezoek

En dat was het weer: Leo en Judith (moeder van Evelijn) zijn 5 minuten geleden met Age in de auto gestapt naar het vliegveld van Wellington voor de reis terug naar Nederland. En nu duurt het weer een hele tijd voor we weer bekenden zullen zien: er staat een boeking ergens in December van Niels en Eveline. Maar verder???
In de afgelopen 5 weken heeft Age steeds gewerkt, met een keer een lang weekend en een keer 2 dagen vrij en heeft Evelijn minimaal gewerkt: eerste 2 weken moeder geentertained en daarna gewoon even niet heel veel zin. Maar nu zullen we terug in het regime! Het bezoek is weg, we gaan weer ouderwets koken en geen borrel meer voor het eten.
Het bezoek heeft zich uitermate vermaakt, heeft hier vooral in en om het huis gescharreld, wat voor flatbewoners blijkbaar bevredigend genoeg is. Heeft jam gemaakt van de perziken/abrikozen uit de tuin, appelmoes ook van eigen oogst, in de tuin gewerkt, ramen gelapt en in de zon gezeten met boek & sigaar. Na enig aandringen van onze kant is de jeep gepakt voor een rondje van vijf dagen op het Noord-Eiland en een weekje later een zelfde rondje op het Zuid-Eiland.
En nu zijn Leo en Judith dus weer op hoes an, met een verblijf van enkele weken in Zuid-Frankrijk in het vooruitzicht. Het grootste obstakel: 'wat doen we met de katten?'. Niet slecht, helemaal niet slecht. Wij zelf hebben morgen een squash / golf-tournooi, waarna we zondag met de wijnoogst van de buren zullen helpen (plukken!) en Evelijn tevens haar eerste hockeywedstrijd zal spelen.

Monday, 16 April 2007

Errug rustig

Real estate gaat blijkbaar niet altijd over rozen. Was ik zo mooi begonnen zonder echt te hoeven werken, nu moet ik mij toch gaan inspannen om aan een nieuw voorraadje huizen te komen. Ik heb zowat alles wat ik had aan huizen verkocht en heb nu nog maar 4 listings in de boeken staan. Paniek, paniek. Tijdens mijn training was ik al gewaarschuwd voor dit rollercoaster-effect (hoge pieken, diepe dalen).
En ja, hoe kom je nu aan verkopers?? Door vrij stom werk te doen. Ik kan bijvoorbeeld kiezen uit het volgende:
  1. listings van andere makelaars af proberen te pakken door de eigenaren van huizen die te koop staan te bellen en te vragen of ze wel tevreden zijn over hun huidige makelaar,
  2. personal promotion advertenties plaatsen in alle mogelijke plaatselijke sufferdjes dat ik echt de meest fantastische makelaar ben die hier rondloopt,
  3. langs de deuren gaan (ja echt) en jezelf voorstellen,
  4. het hele telefoonboek bellen met wat simpele vragen en hopelijk tegen iemand aanlopen die binnenkort z'n huis op de markt wil brengen.
Met dit laatste ben ik nu bezig, ik ben al bij de B (!) in het telefoonboek. Tot nu toe vooral mensen gesproken die al 40 jaar in hun huis wonen en alleen nog maar horizontaal willen verhuizen (feet first).
En personal promo's doe ik ook. Heel toevallig kom ik vanavond ook op tv hier, ivm de schrikbarend stijgende huizenprijzen in Wellington en of ik ook merk dat 'over the hill' nu meer Wellingtonians willen wonen. Jaja, Evelyn als goeroe.
Niet echt werkzaamheden waar je je hersens op kapot kraakt ofzo.

Samenvattend is het errug rustig.... en daar kan ik niet zo goed tegen. Wat ook niet echt meehelpt is dat ik hier de enige ben op kantoor. We zouden een nieuwe agent erbij krijgen, maar die is net tegen het einde van haar training weggekaapt door een concurrent. Zo gaat dat!

Tuesday, 10 April 2007

En Pasen is weer voorbij

Zelfs Age had 4 hele dagen vrij! Volgens eigen zeggen was ie daar wel aan toe, dus Goede Vrijdag heerlijk lang in bed gelegen met een goed boek. Dat bed wordt steeds aantrekkelijker in dit huis, omdat hier de avonden en nachten behoorlijk fris beginnen te worden. Dus ook 's ochtends is het bed een stuk warmer dan de woonkamer, ook al is het nog steeds prachtig weer, 's middags ergens in de 20 graden. Nadat we ons verzekerd hadden van het feit dat het buiten echt warmer was dan binnen was het opstaan plotseling een fluitje van een cent. Na het ontbijt hebben we de strandspullen ingepakt en zijn we naar Castlepoint gereden. Lekker in het zand gelegen, 2 seconden met de voeten in het koude water, boekje lezen. Tot de rust verstoord werd door een groepje jeugd van tegenwoordig die rondom hun auto gingen rugbyen. Jaja, daar kunnen pake en beppe niet meer tegen.
Een mooi moment om ons boeltje te pakken en ons aan het klimmetje naar de vuurtoren te wagen. Prachtig uitzicht! Het is daar toch wel erg bijzonder.
's Avonds gegeten bij het plaatselijke filmhuis en ook een draak van een film gezien. Te experimenteel met te veel karton: als de hoofdpersoon aan het dromen was, veranderde zijn wereld ineens in een kartonnen wereld. Echt iets voor Age, zo'n film.

Het was trouwens ook de laatste dag dat we met z'n drieen waren, want op zaterdag kwam Leo aan. Na nog wat zenuwachtige voorbereidingen (taart gebakken want hij was jarig, wijntje erbij, 100x aankomsttijd checken, etcetc) stonden we weer eens op het vliegveld in Wellington. Opnieuw met prachtig weer trouwens. En ja, daar was Leo! Die had een mooie binnenkomer met dit weer en onze taart + wijn. We zijn naar Oriental Bay gereden en hebben het er bij de ondergaande zon aan de waterkant even van genomen.

Op eerste Paasdag is de paashaas langsgeweest: eieren bij het ontbijt, eieren in de tuin, eieren gedurende de rest van de dag. Beetje koffie gedronken, beetje getennist, gelezen, Evelijn natuurlijk een Open Home gehad.
En tweede Paasdag was net zo'n soort dag. Weer mooi weer, nu getennist met z'n vieren, geluierd in de tuin. Niet verkeerd, niet verkeerd.