Friday, 30 March 2007

Hard werkend stel met VUTter op sleeptouw

Vandaag is in Martinborough een VUTter gesignaleerd, zittend op een veranda in een roze gestreepte pyjamabroek met bijpassend plomp roze hesje. Gisteren heeft onze correspondent dit roze gevaarte ook al gezien, maar dan in het wit, verwoed pogingend doend om een hopeloos verwilderde tuin weer onder controle te krijgen. Bijzonder detail: de schenen van de betreffende VUTter zijn oranjebruin gestreept, na het spelen met een curieus flesje bodymilk (gevonden in de eigen logeerkamer), waar zelfbruinende elementen in bleken te zitten.
Wordt ongetwijfeld vervolgd...

Tuesday, 27 March 2007

De avonturen van Judith (Evelijn's moeder)

Hallo allen,

Na de vertraging van 5 uur op Schiphol, was de reis verder wel voorspoedig. Op dit moment zit ik in de hotellobby van het Transithotel in Kuala Lumpur achter een langzame computer uit de tijd van Flintstone te proberen jullie een mailtje te sturen.
De melatonine tegen de jetlag werkt als slaappil, dus ik heb niet zoveel gemerkt van mijn vliegzieke Oekrainse buurvrouw, want er waren hele stukken met turbulentie. Ik heb er niet zoveel last van, want ik vind het wel lekker, alsof je op zee zit.
Verder doet mijn viaskaart het hier in het hotel niet, dus dat is ook nog wel weer een complicatie. Hopelijk ligt het aan hun apparatuur hier. Ik had nog een flink handje met amerikaanse dollars uit eerdere reizen meegenomen en daar zocht de receptioniste die dollars uit met een bepaalde mannenkop erop, de andere mannenkoppen zouden verlopen zijn. Nou ja, zzo leer je nog eens wat. Ik kreeg het wisselgeld terug in Malaysian geld, zodat mijn reisportemonnee weer aardig gevuld met behoorlijk waardeloos spul. Zometeen moet ik deze mails gaan afrekenen en dan mag ze weer in mijn berg met dollars rommelen...
Het is nu 10 voor 6 in de namiddag en volgens vluchtschema vertrekken we om 20.40 naar Auckland.
Dus ik zou zeggen voor de Nieuw Zeelanders tot morgenmiddag en voor Meppel tot later met een extra kusje voor Susan en voor Leo tot binnenkort en houd je heel!
Arimaar willen jullie oma even bellen?

Sunday, 25 March 2007

Even wat anders dan huizen

Hoogste tijd om zelf weer eens wat te schrijven. Evelijn had al een email de deur uitgedaan met wat nieuwtjes, maar het leek me wel leuk om daar zelf nog wat aan toe te voegen.

Je kon in die email al lezen dat ik binnenkort van functie verander: ik word projectmanager van de afdeling waar ik momenteel al in werk. Het zat er al aan te komen, maar het duurde toch nog even voor het officieel was. Op het laatste moment werd er besloten dat er toch een interne sollicitatieprocedure aan te pas moest komen. Dat vond ik eigenlijk niet erg want daarmee werd het allemaal een stuk transparanter. Per 1 juli begint het nieuwe contract. Tot die tijd kan ik m'n huidige project afmaken én een projectmanagement cursus doen.
Ik heb er in ieder geval veel zin in!

M'n huidige project is trouwens best interessant. Het gaat om het aanpassen van de drie-daagse weersvoorspelling zodra er nieuwe waarnemingen binnenkomen. Waarnemingen komen tegenwoordig soms iedere minuut binnen, maar voorspellingen worden vaak maar eens in de zes uur gemaakt. Het is namelijk erg kostbaar (tijdrovend) om alle modellen weer te laten lopen. Dus wat ik nu probeer te doen is aan de hand van nieuwe waarnemingen de voorspelling zo aan te passen dat met name het eerste deel van de voorspelling betere resultaten (kleinere fouten) laat zien.
Het is niet alleen de methode die interessant is, maar ook de infrastructuur die er aan te pas moet komen: je moet er namelijk wel voor zorgen dat die waarnemingen ook in je systeem terecht komen en dat je ze zo snel kunt verwerken.

Het sporten zit onderhand ook weer op een toelaatbaar niveau: minstens één keer door de week en zeker ook in het weekend wordt er gesport. Toen we in Martinborough kwamen wonen zijn we beiden lid geworden van de tennisclub. Evelijn heeft helaas niet veel kunnen tennissen, vooral door haar werk, maar ik heb me kostelijk vermaakt. Ook de regionale competitie meegedaan. Het grappige is nu dat hoewel de tennis bijna afgelopen is, het wordt immers winter en 's avonds snel donker, alle tennisleden nu ineens blijken te squashen. Dus jawel, ik ben ook lid geworden van de squashclub. Erg leuk.
En dan zijn er ook nog de evenementen: vorige week een fun run van 10 of 21 km, en vandaag een mountainbike challenge van 3, 8, 16 of 30 km. Ik heb de 10km hardlopen binnen 50 minuten afgelegd, en vandaag de 16km mountainbike route tot m'n stomme verbazing gewonnen! Niet dat de tegenstand nu zo geweldig was, maar ik was zelf toch ook echt niet getraind. Dat was wel bizar.

Ondertussen ga ik bijna iedere dag op de motor naar m'n werk. Het is eigenlijk erg veel goed weer geweest, waardoor er maar een paar dagen in de laatste maanden zijn geweest waarop ik niet op de motor kon (of durfde). Soms is het harde regen, maar het is vooral eigenlijk de wind die erg naar kan zijn. Vooral in de bergen.
Ja het zijn wel bergen. Het hoogste punt waar ik overheen moet is 555m hoog. En de weg is érg bochtig. Heel gaaf natuurlijk op een mooie dag, maar rustig aan als de wegen nat zijn.
Het zal helaas wel anders worden als het echt winter wordt. Heel koud wordt het hier niet, al kan er wel sneeuw in de bergpas liggen, maar het wordt vooral nat met veel wind. Tenminste, dat zeg men. We zullen zien.

Binnenkort krijg ik er ook nog weer twee collega's bij. Beiden uit Engeland, al is de ene wel een Kiwi. Die komt terug, zeg maar. Ze beginnen beiden begin juni.
Dan heeft onze afdeling onderhand zo'n 15 werknemers. Het groeit gestaag door! Vandaar ook die nieuwe positie van projectmanager. Sinds ik er bij ben gekomen (nu 18 maanden terug) zijn er nog 7 mensen bijgekomen (inclusief de twee die nog komen)!
Wat we daar doen wordt kennelijk toch belangrijk gevonden.

Woensdag staat Judith, Evelijn haar moeder, bij ons op de stoep. Haar slaapkamer is ingericht, en vanavond hebben we ook de rest van het huis eindelijk helemaal op orde. Het is zowaar gezellig geworden!


En dat is maar goed ook, want we zitten hier toch nog zeker een half jaar. We hebben onderhand wel goede gesprekken met een bouwer. Eigenlijk twee, maar ze werken samen. Ze hebben er veel zin in om onze gekozen kitset in elkaar te zetten. Morgen hebben we een afspraak bij de kitset leverancier om onze plannen uit te werken. Kort daarna kunnen we om een fixed price contract vragen van de bouwers. En als het dan meezit past het ook nog in het budget...

-- Age

Friday, 23 March 2007

En ja, vijfde huis...

Vanmiddag kreeg ik voor mijn vijfde huis de bevrijdende fax van de solicitor van de koper dat de koper aan al haar verplichtingen voldaan heeft. Eerder dan verwacht, dit hoefde pas maandag! Maar dit scheelt alle partijen weer wat zenuwen, dus hoe eerder unconditional, hoe beter.
Het heeft wat moeite en volharding gekost om het huis op de markt te krijgen, omdat de eigenaar steeds nog heel druk was met allerlei klussen. En ja, wanneer ben je dan klaar om het op de markt te brengen he?

In ieder geval heeft ze heel veel werk verricht, toen ze het kocht was het een uitgewoonde bouwval en in alle drie jaar dat ze het huis had heeft ze diverse verbouwingen (zelf met hulp van haar vader) achter elkaar uitgevoerd. En nu dus bijna klaar en dan weer verhuizen. Gaat het niet altijd zo? Klinkt mij bijzonder bekend in de oren.

Het huis is een huis uit 1967, men vindt dit type huis een echt familiehuis. Hier komen dan ook geen investors op af of mensen die een vakantiehuis zoeken.
Oorspronkelijk 4 slaapkamers, een lounge en een keuken met ruimte voor de eettafel. Nu een vergrote badkamer en nog maar 3 slaapkamers. Van binnen en van buiten geschilderd, ook het dak. Toen ik het huis op de markt bracht was het dak nog rood en de ramen ook. Zoals het nu is, vind ik het veel beter!
Houten vloeren gelakt, muren eruit gehaald en opnieuw erin gezet. Nou ja, muren. Dat noemt men hier muren, maar het zijn houten skeletten die afgetimmerd zijn met een soort grote gipsplaten, 'Gib' genaamd (spreek uit djib: the walls are newly gibbed en dan valt iedereen in katzwijm. Met een beetje geluk stopt men er dan ook isolatie tussen). Er zit een dubbele garage bij, met een leuke oldtimer (niet bij de prijs inbegrepen), een Daimler Conquest. De sectie is ongeveer 640m2, de verkoopprijs was $220,000.

De eigenaar weet nog niet of ze nou wel zo blij is met de verkoop: ze heeft haar baan opgezegd en over een week ook geen huis meer, dus wat nu te doen??? De koper staat wel te trappelen, dus dat is mooi!
En om deze sale te vieren gaan Age en ik maar weer eens lekker naar de Thai! Mjammie!

Tuesday, 20 March 2007

Vierde huis verkocht

Mijn vierde huis heb ik gekregen via een 'referral'. Een makelaar uit Wellington had een client in haar kantoor die absoluut niet tevreden was over de service van haar huidige makelaar (bij een ander bedrijf). Ze wilde graag een andere en haar zoon had haar Harcourts aanbevolen. En omdat het huis waar het om ging in Featherston stond, kwamen ze bij mij uit.

Na een soort van intake-gesprek met mij, mijn manager en de eigenaar met haar zoon, werden de handtekeningen gezet en was ik de trotse bezitter van een nieuwe listing. En ook nog wel een die voor Auction zou opgaan, in andere woorden, die geveild zou worden. En dat is iets wat hier heel veel gebeurt: wil je je huis verkopen binnen een tijdsbestek van zo'n 5 weken? Dan laat je het veilen.

Het mooie voor eigenaars is dat je huis op een veiling alleen gekocht kan worden 'cash and unconditional'. Dat betekent dat je gelijk geld in het handje hebt en niet hoeft te wachten tot de koper de financien rond heeft of zijn eigen huis eerst nog moet zien te verkopen. Heb je geen cash buyers op Auction day? Niet getreurd, heel waarschijnlijk staan er drommen andere kopers te wachten tot het huis gelijk na de veiling op de markt wordt gebracht en vanaf dat moment ook toegankelijk is voor kopers met voorwaarden.

Een Auction is weer een hele nieuwe ervaring erbij, want als makelaar wil je natuurlijk wel dat er ook iemand komt opdraven op zo'n veiling en niet dat je daar voor piet snot zit met alleen de eigenaar in de zaal. Een aantal Open Homes op zondag, vele prive-bezichtigingen en een pre-Auction bod later werd het duidelijk dat het wel eens moeilijk kon gaan worden op de Auction. Ik had gewoon niet de kopers die bereid waren net zo hoog met hun prijs te gaan als de eigenaar.

Belangrijk is om de eigenaar zowat iedere dag op te bellen en up to date te houden om realistische verwachtingen te creeren. Maar ook motivatie op te wekken om tijdens de Auction eventueel bereid te zijn om te zakken met de prijs. Op Auction day wist ik dat er 1 stel cash buyers in de zaal zou zitten en dat er een telefoonbieder zou zijn. Dus vlak van tevoren collega's zien te ronselen die met mij samen willen werken, omdat ik niet op alle plekken tegelijk kan zijn. Ikzelf werkte met mijn telefoonbieder, die mij de autoriteit had gegeven om namens hem op de Auction te bieden. Er was een collega die tijdens de Auction mijn eigenaar aan de telefoon had en een andere ging tussen mijn zaalbieders in zitten om hen eventueel te helpen.

Goed, om een lang verhaal kort te houden (of je moet het werkelijk erg interessant vinden...). Mijn huis werd niet verkocht op de Auction. Maar wel vier dagen later, Hahaaaaaaaa. Na de Auction kwamen er plotseling erg veel mensen voor een private viewing en een van die mensen besloot het maar te kopen. Mooi he?

Nog iets over het huis: het is een contemporary bungalow, recht onder de heuvels (behorend bij de heuvels waar Age iedere dag overeen moet). Het huis is gebouwd in 1987, de buitenkant is van fibrecement (onderhoudsvrij). De verkoopprijs was $220,000 en het heeft 804m2 land, een niet al te grote sectie dus. In de winter verliest het snel de zon achter de heuvels, maar gelukkig is er een goeie woodburner in de lounge. De keuken is van recycled Kauri-hout. En alle meubels konden er ook bij gekocht worden, want het was een tweede huis. In de tuin staan vooral native planten wat veel leuke vogels aantrekt.

Saturday, 17 March 2007

Het begint er een beetje op te lijken

Afgelopen week was een soort van doorsnee week. We zullen eens even uit de doeken doen wat wij zoal doen gedurende de week. Mind you, een zomerse week: vannacht gaan wij naar wintertijd en zal het tijdsverschil weer 11 uur zijn ipv 12. Dus we zijn veel buiten en het is nog aardig lang licht, tot een uur of half 9 's avonds.

Evelijn heeft afgelopen week weer wat huizen proberen te verkopen, geen nieuwe listings erbij, maar wel een heuse Auction (veiling). De veiling was helaas niet succesvol, maar zodra dit huis verkocht is, volgt het verhaal + de foto's. Age heeft leuk op de brommert heen en weer gereden tussen huis en werk, een keer zowat bevroren omdat het echt heel koud was geweest 's nachts (een graad of 5). Maar ook twee keer met de auto, omdat het heel slecht weer zou worden.

Regen! Voor het eerst deze zomer. Geen regen gehad in januari en februari, alles was kurkdroog: het gazon is ver te zoeken, klinkt als schuurpapier als je erop loopt, de heuvels om ons heen zijn strogeel, wat eigenlijk een heel mooi gezicht is toch wel, en waterrestricties: op de even dagen van de week mogen de even huisnummers hun tuin sproeien en auto wassen, op de oneven dagen de oneven huisnummers. Alleen met de tuinslang, niet met een unattended watering system. Met de tuinslang is geen beginnen aan, want de tuin is veel te groot, dus wij hebben helemaal niets water gegeven, alleen een kado gekregen lemon tree.

Age heeft een avond gesquashed met zijn tennisgroep, die in de winter omgevormd wordt tot squashgroep. We zijn bij de buren op bezoek geweest en hebben samen met hen haardhout besteld waar we de winter mee door zouden moeten komen.
Brrrrr, we zien wel wat op tegen de winter hier in dit huis. We hebben 2 open haarden en dat is het dan! Geen isolatie en enkel glas, met winters waar het echt wel in kan vriezen. Het enige dat ons troost is dat dit allemaal heel gewoon is hier... Thermo-ondergoed aan en de elektrische deken (moeten we nog aanschaffen) op 10. En als we het echt niet meer uithouden kunnen we altijd nog rondjes gaan rijden in de auto of naar de pub.

We zijn op vrijdag naar de brouwerij geweest hier in Martinborough. Dat is een ongeschreven regel: alle locals verzamelen na werktijd in de brouwerij. Met een beetje geluk bakken ze ook nog worstjes voor je op de bbq, gewoon binnen in de brouwerij. Daar was Age's tennisgroep ook weer, dus leuk gekletst en Evelijn heeft zowaar ook een soort van tennisafspraak kunnen maken met de vrouwen van deze heren.

Op zaterdag (vandaag) weer naar de brouwerij, maar nu met Norm en Caren + kids. Zij zijn over voor het weekend in Martinborough, samen met Norm's ouders, die hier voor een paar maanden uit Canada overgekomen zijn. De brouwerij was niet zo succesvol met hun kleine kinderen die continu alle kanten uitrennen, dus buiten gezeten in windkracht 10. Daarna maar naar hun weekend-onderkomen gegaan, waar we Norm's ouders ook ontmoet hebben. En leuk gepraat over huizen bouwen. Norm (Age's manager) en Caren hebben dezelfde soort plannen als wij hebben, maar dan andersom: een hoofdonderkomen zoeken in Wellington en een weekender in Martinborough. Wij willen graag een hoofdonderkomen in Martinborough en een appartement in de stad. En we zijn op dit moment uitgekomen bij dezelfde bouwer. Het zou dus een idee kunnen zijn dat wij beginnen met bouwen en zij achter ons aan komen met hetzelfde type huis. Soort van twee voor de prijs van een. Maar eerst moeten zij nog hun huidige huis verkopen en een sectie hier in Martinborough op de kop zien te tikken.

Met ons volgende bezoek voor de deur (Evelijn's moeder), zijn we inmiddels ook begonnen met het herordenen van onze logeerkamer. We hadden allerlei spullen geleend van onze huisbaas, zoals een tweepersoons bed en een bank, maar nu we onze eigen spullen hebben is dat allemaal niet meer nodig. We hebben vandaag dus de garage (met die rare halve deur) leeggemaakt en de spullen van de huisbaas erin teruggezet, de logeerkamer heringericht en ons eigen bed in elkaar gezet. Eens kijken of we het nog kunnen op onze eigen matrassen :-)















En morgen? Nou, morgen gaat Age 10km hardlopen in de 'Run around the Vines'. Wij wensen hem veeeeel plezier!

Saturday, 10 March 2007

Onze inboedel is aangekomen

Het is erg vreemd om mee te maken: op je eigen bank zitten aan de andere kant van de wereld. Op 4 januari is onze container vertrokken uit Rotterdam en op maandag 3 maart zagen we de hele handel verschijnen voor de deur.

De inboedel is door vele handen gegaan; in mei vorig jaar uit Heerenveen opgehaald om opgeslagen te worden in houten boxen in Sneek. Daarna vanuit de houten boxen zeewaardig verpakt en overgepakt in een container. Op een vrachtwagen gezet in Sneek en naar Rotterdam gereden. Op een schip gezet naar Singapore, overgepakt op een schip naar Wellington. In Wellington door de douane en op een vrachtwagen gezet om uiteindelijk voor de deur afgeleverd te worden.

Een aantal dozen en losse items moesten in de 'garage' gezet worden ter nadere inspectie door MAF. Dit om vreemde bacterien, insecten, andere beesten en zaden te weren. Die inspectie stelde niks voor, als men op die manier het land wil redden kunnen ze er beter gelijk mee stoppen, is onze mening.

Maar wat heerlijk om mijn skeelers weer te hebben: ik heb er al fijn op rondgecrossed hier. Iets wat trouwens nogal opzien baart. En ook mijn fiets doet het nog, helm op en links fietsen und dann geht's los! Net op de fiets een mandje met zelfgebakken muffins naar Age's tennisgroep gebracht, super. En ook geweldig om aan een lekkere tafel te eten, in plaats van aan onze 'babybehandeltafel-met-plastic-dekje'. En onderuit hangen op onze love seats, ook een gewilde bezigheid. Alleen zal het nog wel even een tijdje een grote zooi zijn...

Thursday, 8 March 2007

Mijn derde huis

En dit is dus dat derde huis! Veel mensen vinden het snoezig, een echte character cottage. Wellingtonians houden wel van zoiets als een investment. Ze kopen het en gaan het vervolgens verhuren om het een paar jaar later weer te verkopen.
Maar ook mensen die de huizenprijzen in Wellington niet meer willen of kunnen betalen komen nu 'over the hill' naar Featherston om iets geschikts te zoeken om zelf in te wonen.

Dit huis is ongeveer 100 jaar oud, heeft 3 slaapkamers (beide kamers aan de voorkant) en een lounge. Helemaal achterin over de hele breedte zitten de badkamer, keuken en een deel geschikt voor de eettafel. Natuurlijk met French doors naar de tuin. Geen isolatie en geen verwarming, alleen een woodburner in de lounge en een open fire in een van de slaapkamers. Enkel glas. Houten vloeren, die je leuk kunt polishen. En een stukje grond van zo'n 850m2. De vraagprijs van dit alles was $235,000.

Het heeft ongeveer 9 weken te koop gestaan, wat enorm lang lijkt. Maar dat komt vast ook doordat het onderhandelen met de verschillende partijen niet helemaal vanzelf ging. In ieder geval is het nu 'under offer' tot vandaag en zit er een unconditional backup offer achter. Dus gaat er iets fout met de eerste partij, dan hebben we altijd de tweede partij nog. Zeer waarschijnlijk kan ik vandaag de bevrijdende 'sold'-sticker op mijn borden plakken!!!